Kristín Lilja

Setning dagsins

2012-01-24T09:39:00.000Z

Ég þurfti að lesa þessa setningu nokkrum sinnum til að komast í gegnum þreföldu neitunina:

,,Össur greiddi atkvæði gegn tillögu starfandi þingflokksformanns, Magnúsar Orra Schram, um að vísa frá tillögu Bjarna Benediktssonar um að afturkalla ákæru á hendur Geir H. Haarde."
(Forsíða Fréttablaðsins 23.01.12)

Ég get ekki annað en ekki neitað að ég skil ekki um hvað málið snýst eða um hvað það snýst ekki.
Helst myndi ég vilja teikna þetta upp í flæðirit til að sjá þetta skýrt og skorinort.
Þetta minnir mig á þegar ég reyndi einu sinni að skilja eignarhald og tengsl milli skúffufyrirtækja, fjárfestingarbanka og útrásarvíkinga:
,,XX Group átti 20% hlut í YY Group sem aftur áttu 2% hlut í Bankanum. En Bankinn átti 12% í XX Group. Þannig að Bankinn keypti YY Group í nafni XX Group. Þá átti Bankinn 68% hlut í öllum.."

Hvað um það.
Eftir að hafa öslað snjóskafla í hundraðasta skiptið á þessum vetri hef ég ákveðið að eyða tíma mínum frekar í hugsa upp og skipuleggja ferðalög næsta sumar. Mig langar til Flateyjar og á Rauðsand og hef hafið formlega áróðursbaráttu fyrir þeirri ferð á Hagamelnum. Einnig er á teikniborðinu ferð til blóðheitra ólívu-og vínbænda með familíunni. Hingað til höfum við orðaskakast fagmannlega í matarboðum hjá mömmu og pabba því að enginn er sammála um áfangastaðinn.

Það getur nefnilega verið snúið að skipuleggja ferðalög með öðrum en sjálfri mér því að þá er hætt við að Ingi greiði atkvæði gegn tillögu minni um að vísa frá tillögu mömmu um að afturkalla hugmynd pabba um að byrja fríið í Napólí.

Hef hugsað um að slíta stjórnarsamstarfi og mynda meirihluta með öðrum flokkum. Eða hefja valdarán og gera mig að einvaldi sem sér um ákvarðanatöku og framkvæmdavald.
Margt í boði.

Friðsæll Rauðisandur.

Afar langt frá stormi, snjóskafli og pólitík.

Þessa mynd tók Pálmi Bjarnason og ég sá hana hér

Þarna kom hún..

2012-01-13T18:57:00.000Z

Já ég er hissa að hún hafi ekki látið á sér kræla mun fyrr.

Sumar- og sólarþráin.

Að geta vafrað úti á hjóli í kvöldsólinni. Haft leikjadaga og laugardagskaffihúsaþema. Óvænt hringferð um landið? Dæs..

Ég hef samt verið afar óvenju glöð og sátt við veturinn sem ríkir um þessar mundir og hef vaðið snjó og fannfergi upp undir handakrika með bros á vör. Samt tókst henni að laumast aftan að mér.

Kannski spratt hún upp einmitt í dag þegar ég klöngraðist á nanóhraða yfir klakabelti og asahláku.
Eða kom hún þegar ég skóf af bílnum í 52.skiptið á einni viku?
Eða tók ég fyrst eftir henni eftir að hafa farið í og úr vinnu í myrkri í um það bil milljón daga eða
svo? Ég hreinlega man það ekki og það skiptir ekki máli.

Plís komdu aftur!

Annars tók ég stórt skref í eigin örlagastjórnun í dag þegar ég sendi inn umsóknir fyrir mastersnámið
mitt næsta haust. Það var mikið að ég drattaðist til að setjast niður og safna saman gögnum í dulítinn tuttogsex blaðsíðna umsóknarpakka. Það var ekki lítið magn af staðfestum afritum staðfestra afrita (og staðfest afrit af því) sem þurfti að safna saman. Að ekki sé minnst á ritgerðir og vottorð og sannanir á því að ég sé í raun og veru ÉG.

Reyndar verð ég hjátrúarfull og naga handabökin yfir því að hafa asnast til að örlagastýra mér á sjálfum föstudeginum þrettánda! Fer þetta ekki úrskeiðis núna? Stór hundur póstþjónustumannsins
mun óvart snæða öll staðfestu afritin og staðfestu fylgigögnin og tvöþúsundorðaritgerðina.

Og ef hundurinn étur þetta ekki þá fellur bréfið milli sætanna í póstþjónustubílnum og finnst ekki
aftur fyrr en eftir sex áratugi. Svo gætu gögnin lent í eldsvoða, úrhelli og orðið fyrir eldingu.

Og vilji svo ólíklega til að þau komast á leiðarenda þá er ég ansi hrædd um að ég hafi gleymt
að útvega eitt lykilafrit (staðfest að sjálfsögðu) sem gerir það að verkum að umsóknin mín
lendir neðst í bunkanum.

Ó vei, ó svei.

Að skammdeyja

2012-01-03T23:15:00.001Z

Þegar skammdegið leggst yfir og allt um kring er hætta á að Íslendingar skamm-deyi.

Þá ég við að myrkrið vill soga úr okkur allan kraft og við skammdeyjum. Viljum bara leggjast í dvala í skamma stund og kúra þangað til myrkrið hörfar á ný. Myrkraverkin geta verið lamandi og verði þjóðfélagið undirlagt af skammdauða er voðinn vís.
Skammdautt fólk getur ekki greitt alla skattana sem þarf að greiða, það getur ekki mokað sig út úr skafli til þess eins að festa sig í honum aftur. Það getur ekki prjónað sokka á helbláar tær og hver á borga nýrun og litla fingur fyrir tvo innkaupapoka af mat? Við verðum fyrir alla muni að halda í okkur líftórunni og ég kann nokkur góð ráð:

1) Taka D-vítamín. Það virkar í alvöru.
2) Jólaljós frá nóvember fram í mars:

Í desember gerist ég jólaljósapervert og stari blygðunarlaust inn um alla jólaskreytta glugga.

Jólaskreytingar í glugga eru efni í mannfræðistúdíu og ég get þjóðfélagsgreint

hvern einasta íbúa eftir stétt, stöðu og áhugamálum - bara með því að skoða jólaskrautið hans.

Þessi mynd er sem betur fer ekki tekin af saklausum heimilisglugga heldur af hárgreiðslustofu.

Ég legg til að jólaljós fái að lifa þangað til dagurinn er amk jafnlangur nóttinni.

3) Kósístund á kaffihúsi

Hérna fór ég á 10 dropa í fyrsta skiptið eftir að því var breytt í kvöldkaffihús.

Ég vil helst ekki segja neinum frá þessum stað (en geri það samt) því þetta er algjör eðall.

Frönsk tónlist, kertaljós í vínflöskum, gott kaffi og jólasnjór. Gott fyrir fólk sem er við það að skammdeyja.

4) Vinkonur

Það er ágætt ráð við skammdeginu og skammdeyinu að eiga nokkurn fjölda af vinkonum. Jafnvel þó maður eigi bara eina þá þarf að hringja í hana strax og bjóða henni í heitt kakó með rjóma.

Eða láta bjóða sér. Eða bara bæði.

Gott er að hafa vinkonuhittinga með sem stystu millibili. Í þessu vinkonuboði var jólasúkkulaðið borið fram í sparistelli. Sem bollasafnari með blómamynstursblæti gef ég Rakel tíu rokkstig fyrir framsetninguna.

5) Strætó, bók og kaffi

Þetta hljómar undarlega en ég hef endurnýjað vinskap minn við strætó. Hélt ég myndi aldrei eiga samleið með honum aftur en það skal segjast að strætóferð úr Vesturbænum/miðbænum er töluvert viðráðanlegra fyrirbæri en strætó úr úthverfunum. Undarlegt lögmál en stenst samt.

Í strætó hefur maður afsökun fyrir því að sitja kyrr í 20 mínútur og gera nákvæmlega ekki neitt annað en að horfa út og skoða jólaskreytta glugga. Tuttugu mínútur af samfelldum jólaskrautspervisma. Unaðslegt.

Eða þá maður getur lesið bók og drukkið kaffibolla á leiðinni og það er líka fyrirtaks vörn gegn myrkraþyngslum.

Mér fannst þetta heldur dramatísk tilmæli á stoppustöðinni á Hlemmi.

Hvernig getur maður sagt ,,Vinsamlegast" og DREPIÐ (Notabene: CapsLock og undirstrikað) í sömu setningunni? Hvaða tónn er notaður?

Ég er að hugsa um að taka upp þennan samskiptamáta

(,,Vinsamlegast RÉTTU mér kartöflurnar"

,,Vinsamlegast FÆRÐU þig").

6) Barnagull

Það er best að umgangast sem mest af vinkonubörnum ef viðkomandi vill forðast skammdauða. Sum börn eiga jafnvel afmæli í svartasta skammdeginu og þá fær maður gómsætar, heimabakaðar kökur og knús. Hér er Baltasar að átta sig á þeirri staðreynd að hann er orðinn tveggja ára. Tíminn flýgur.

Sitji maður afmælisveislu hjá Freyju er maður ósjálfrátt staddur í ævintýraprinsessuveröld. Þar má vera í prinsessunáttfötum undir prinsessupilsi og í þeirri veislu er borðuð bleik kaka af bleikum diski undir bleikum músastiga. Þar er hægt að byggja hús úr stólum og skreyta það með skartgripum en einnig býður afmælisbarnið upp á jólasöng og leikur undir á bleikt hljómborð.


Svo mætti auðvitað nota skammdegið í það að borða bara hamingjukurl?

7) Aðventugöngutúr í jólasnjó:

Skúli fógeti virðist bugaður af skammdegi.

Oslóartréð og Dómkirkjan.

Jól í Reykjavík.

Hvað í ósköpunum höfum við hér?

Er ég ekki nýbúin að bjarga einni gæs á Lækjartorginu frá bráðum dauða? Nú eru þær hér í tugatali.

Ég var fljót að átta mig á samhengi hlutanna. Gæsin sem ég bjargaði hefur verið einhvers konar Dóra landkönnuður í leit að mat og nú hefur hún sagt öllum vinum sínum frá mér. Hér eru þær því allar og þær hljóta að vera að leita að mér - góðu konunni með rúnstykkið.

Ég er gæsagoðsögn.

8) Jólagjafaföndur

Ég föndraði ljós í jólagjöf

Fyrirtaks ráð gegn skammdauða.

9) Áramótapartý

Mín vegna mætti halda fansí áramótapartý oft á tímabilinu nóvember - mars. Það gæti hrist upp í tilverunni..

Hugmynd að partýborðskreytingu í vikulegu áramótaboði.

Vikulega áramótaboðið gæti innihaldið flugeldasýningu.

Jörfagleði í Jörfalindinni

Ég *hjarta* vikuleg áramótaboð

Ég sátt með nýfengna HarryPotter galdrahæfileikana.

En að öllu bulli slepptu þá var þetta ágæt leið til að koma á framfæri desembermyndunum. Áður en ég vissi af var árið 2011 liðið og nýja árið farið af stað af fullum krafti. Ég hef varla haft tíma til að horfa yfir síðasta ár og gera það upp.

Í heildina var árið frábært og flott; ég kláraði BSc-inn, fór í kaffihúsaferð til Parísar, vinn hjá frábæru fyrirtæki og hef þess á milli notið lífsins. Fullkomnar vinkonur, fjölskyldan, Ingi og Ísland. Get ekki beðið um meira.

Næsta ár lofar góðu. Ferðir til Hollands í mars og Ítalíu í júlí eru að taka á sig mynd og mastersnámið er að taka sér sæti við sjóndeildarhringinn. Enginn áramótaheit í þetta skiptið en stefnan er tekin á að verða einhvern daginn besta mögulega útgáfan af sjálfum sér. Alltaf hægt að vinna í því og fyrsta verkefnið væri kannski að venja mig afþví að henda fötunum mínum á gólfið.

Ég þakka fyrir mig og árið.

Kriz

Jólamyndin

2011-12-28T23:18:00.001Z

Mikið skelfingar ósköp þykir mér vænt um bræður mína.
Á myndinni sést hvar við systkinin erum að lenda í stofunni fyrir framan jólatréð.

Gleðileg jól!

Aðventa próflausa fólksins

2011-12-11T23:35:00.001Z

Ó þú ljúfa próflausa líf!

Í gær kom gott fólk heim til mín og bakaði laufabrauð. Að steikja örþunnt, hringlaga snakk er ekki jólahefð... það er jólalögmál fyrir fólk sem rekur ættir sínar til Eyjafjarðar. Ég er að reyna að taka við keflinu og halda þetta heima hjá mér. Sköpunargleði litla bróður braust út í alls konar frumlegum munstrum en við hin vorum frekar venjuleg.

Það þurfti reyndar að borða flestar kökurnar hans Inga sökum útlitsgalla en það er allt í lagi. Á myndinni má sjá Gólfsetusnáðann í jólaskapi.

Hér má sjá steikt laufabrauð við kertaljós ásamt mjólkurkönnu sem ég keypti í antíkbúð.

Þetta er alls ekki uppstillt mynd heldur endurspeglar á eðlilegan hátt jólaandann á Hagamelnum.

Helgarnar geta verið annasamar hjá leikurum og þá sérstaklega um jólin. Ég var því alein í dag og ráfaði góðan part úr sunnudeginum niðrí bæ og skoðaði jólaskraut í glugga. Ég tók líka myndir afþví sem mér þóknaðist. Stundum var fólk hinum megin við glerið sem starði undrandi á mig og ég er viss um að ljósmyndun á almannafæri (af almenningi) er friðhelgisbrot. Ég get bara ekki gert að því ef þau falla inn í jólaskreytinguna.

Ég vona að þau haldi að ég sé túristi.

Ég er hrifin af piparkökuskreytingunum hjá Aurum og ef mér skjátlast ekki fengu þau verðlaun fyrir gluggaskreytingar. Hér má sjá einbeitnina við myndatökuna ásamt myndefninu.

Er nokkuð jólalegra en snjóugla og hvítar mýs? Nei ég bara spyr.
(Tekið í glugga Cintamani)

Mig langar mikið í engla úr þessari búð (Himneskir herskarar). Þeir minna mig á Pú og Pa sem var gott jóladagatal.

Ok. Nú kemur kafli í ævisögu minni sem ég veit ekki alveg hvernig ég skal útskýra. Það byrjaði allt með gæsinni hér að neðan. Ég fann hana á Tryggvagötu þar sem hún spókaði sig - rammvillt Hún var samt sultuslök eins og hún vissi nákvæmlega hvar hún væri stödd en ég veit hún var að feika það. Hún gekk nefnilega í hringi.

Næst mætti ég henni á leið niður Laugaveginn og þegar ég gekk yfir Lækjargötuna elti hún mig og stoppaði svo hér (sjá mynd). Á miðri götu. Skiljanlega olli þetta ákveðnu öngþveiti því enginn vildi gerast svo djarfur að keyra gæsina niður í malbikið en hún vildi þó ekki færa sig og virtist hæstánægð á sínum stað. Ég stökk til og reyndi að bjarga málunum en allt kom fyrir ekki. Bílstjórarnir glottu í bílunum á meðan ég æpti á gæsina og sparkaði út í loftið. Hún starði á móti. Ég brosti afsakandi til bílstjórana og var farin að svitna af taugastrekkingi. Hóaði og spriklaði meir og á endanum rölti gæsaskömmin með mér yfir götuna. Ég veifaði til bílstjóranna sem hlóu.

Upphaflega planið var að taka strætó frá Lækjartorgi. En þessi óvænta uppákoma setti strik í reikninginn. Þessi gæs var greinilega villt og einhver yrði að bjarga henni áður en hún færi sér á voða. ÉG yrði að bjarga henni. Við gæsin höfðum tengst sterkum böndum og ég gat ekki brugðist henni,

Strætó kom en ég tók afdrifaríka ákvörðun og missti af honum viljandi. Gekk svo einbeitt yfir í 10-11 og fékk mér rúnstykki í bréfpoka. Fór svo aftur til baka og fann gæsina sem var nú ofsótt af illgjörni barni sem klappaði og argaði í átt að gæsinni. Í björgunarhamnum var ég næstum búin að hrinda barninu frá og hvæsa.

Hófst nú frækin björgunaraðgerð sem fólst í því að ég gekk á undan og dreifði brauðmolum á eftir mér. Gæsin tölti samvinnuþýð á eftir mér og át upp brauðmolana. Eftirá að hyggja hefur þetta litið kjánalega út. Litla stúlkan og gæsin að tölta saman eftir Lækjargötu. Ef einhver næði mynd af mér og setti hana á FlickMyLife (það gæti enn gerst notabene) væri úti um mig. Á móti fannst mér þetta svo fyndið að ég ákvað að halda þetta út. Hér að neðan má sjá björgunaraðgerðir í framkvæmd:

Ég fékk ágæta athygli út á þetta uppátæki. Myndatökur frá útlendingum, lítil börn sem vildu vera með og foreldrar litlu barnanna sem spurðu mig varlega (jafnvel áhyggjufull) hvort ég væri búin að eignast nýjan vin? En sama var mér. Hversu oft bjargar maður gæs?

Hún var samt orðin frekar þreytandi undir lokin og skemmtanagildið er takmarkað þegar maður gengur á nanóhraða eftir Lækjargötunni og gæsin missir athygli á 10 sek fresti.

Þegar ég var ég komin að Vonarstræti leyfði ég henni að bjarga sér sjálfri. Mínu hlutverki var lokið.

Þarna var ég búin að gera mig að nógu fífli og er enn að spyrja mig afhverju í fjandanum ég var eiginlega að þessu. Hver teymir gæs (sem væntanlega kann að fljúga og bjarga sér sjálf) eftir einni fjölförnustu götu bæjarins? Hvað var ég að spá? Kannski var ég vonast eftir einhverju hjartnæmu (og frumlegu) jólaævintýri þar sem gæsin yrði besti vinur minn og ráðgjafi og ég myndi taka hana að mér heim. Síðan myndum við skreyta saman jólatré og kútveltast í jólasnjókasti. Ég og Gæsin. Gæsin og ég.

Ég þarf greinilega að komast í próf til að slökkva á þessu jólabulli.

Vonarstrætið leiddi mig samt að Jólaskóginum í Ráðhúsinu og gullfallegri Tjörn þar sem fólk skautaði og drakk jólakakó í glitrandi sólskini og froststillu. Lovelí!

Jólaskreytiskipulagsnefndin hjá Reykjavíkurborg fær plús í kladdann. (Ég fæ plús fyrir frumlega uppákomu.)

Aðventukveðjur,

Kriz

Clap hands!

2011-12-04T23:27:00.001Z

Ég er komin yfir í Tom Waits aðdáendaklúbbinn hennar Karenar Ástu. Er ennþá óreyndur Waits hlustandi og á margt eftir ólært en mikið skelfingar ósköp er þetta svalt lag!

Ég er búin að hlusta á það grilljón sinnum frá því ég heyrði það fyrst á þessari síðu: www.fullthus.net.
Í staðinn fyrir ógeðslega viðbjóðin sem er að finna inn á jólarásum get ég spilað þetta lag á meðan ég geri jólahreingerningu. Og í staðinn fyrir að þykjast vera fyrirmyndarhúsfreyja með eplakinnar get ég umbreyst í subbulegan jólasvein með skeggbrodda og vískíglas.

Clap hands fyrir því!

Hattur óskast

2011-11-28T23:16:00.001Z

Ég óska hér með eftir flokkunarhattinum úr Harry Potter.

Hann gæti hugsanlega aðstoðað mig við ákveðna valkvíðaröskun sem tengist vali á mastersnámi. Þegar ég kláraði skólann í vor var allur heimsins tími framundan. Þar sem ég er ,,bara" að vinna ætti ég að geta setið skammdegin löng og flett í gegnum námskrár hjá öllum hugsanlega háskólum í gjörvallri veröldinni og tekið síðan ákvörðun í samræmi við það. Einfalt?

Nei það er ekki einfalt. Þegar maður er jafn óstöðugt frumefni og ég (ég vil kalla mig hrif-efni) er erfitt að ákveða hvað er skemmtilegast. Ég hrífst af því sem síðasti ræðumaður sagði og hrífst jafnvel af ræðumanninum sjálfum. Ég tek u-beygjur í samræmi við það og sést það kannski ágætlega á námsferlinum: Af félagsfræðibraut yfir í rekstrarverkfræði og þaðan yfir í hátækniverkfræði. Skyndilega er stefnan tekin á tungumál og ég byrja í ítölsku eftir áramót. Eftir það er ég að leita að heilbrigðisverkfræði. Eða forritun? Eða róbótaverkfræði? Eða forritunar-heilbrigðisvélmennaverkfræði? Hvernig í ósköpunum ætla ég að komast að því hvað ég vil verða ef ég held áfram að sveiflast svona út og suður og hvarfast við allt sem verður á vegi mínum? Á tíma var ég að fara að skrá mig í húsmæðraskóla, leiðsögumannaskóla eða bókmenntafræði. Ég gæti endað á túnfiskbát í Brasilíu.
Ég vil greinilega ekki sérhæfa mig - ég vil alhæfa mig.

Núna er ég að leita að mastersnámi. Mér finnst allt spennandi og er búin að ákveða mig þúsund sinnum. Búin að finna skóla í Svíþjóð, Hollandi, Sviss og núna síðast er ég að leita að skóla á Ítalíu. Háskólinn í Bologna var stofnaður 1088 (sirkabát) og útskrifaði ekki ómerkari menn en Dante Alighieri og Alexander VI páfa. Fann annan skóla í Róm sem tekur inn 75 nemendur á ári og kennir læknisfræði og heilbrigðisverkfræði. Á heimasíðu skólans er mynd af hamingjusömum nemendum í slopp að hlæja að tilraunaglasi. Selt! Ég sendi tengiliðnum póst (á ítölsku notabene) og fékk svar í dag. Ég þarf ég að fylgja nokkrum einföldum (en ógeðslega leiðinlegum og flóknum) skrefum til að komast að því hvort ég megi sækja um. Annað spennandi mastersnám er Erasmus Mundus mastersnám í þremur löndum.

Hvað ef ég u-beygi bara snöggvast og fer í viðskiptafræði eða lögfræði? Eða dýralækninn?

Guð, ég þarf þennan hatt!
Ef einhver er til í splitta kostnaðinum með mér þá getum við deilt hattinum og ef ég fæ ekki hattinn þá þarf ég að minnsta kosti ansi sannfærandi síðasta ræðumann/konu.

Annars tók ég til minna ráða og spurði Cleverbot hvað ég ætti að gera og fékk skýr svör. Í upphafi samtalsins gæti örlað á því að Cleverbot sé að fá heilablóðfall en þegar líður á kemst hann í gang.
Þetta er ákveðið.

Stundum ekki vera að flækja hlutina.

True dat..

2011-11-04T23:27:00.002Z

Peningar = hamingjan?

2011-11-02T22:52:00.000Z

Þessa stundina er ég bara afskaplega ánægð með krónuræflana mína.
Og rafmagnsreikninginn.
Og námslánin mín.
Og leiguna.

Ég ætla að knúsa krónurnar og fara vel með þær. Jafnvel grynnka ögn á sjóðnum á morgun og fá mér sparikjól og vetrarskó. Það er nefnilega ekki gott að eiga of mikið af krónum. Þá fara þær að hópa sig saman og mynda með sér stéttarvitund og baráttuanda. Þær gera sér grein fyrir því að þær eru margfalt fleiri en eigandinn og innan skamms verður gerð hallarbylting og þær snúast gegn manni.

Eins og hjá þessum hér.

Ég skannaði í gegnum dóminn en var lengi að stautast í gegnum dómsorðin - og þá á ég við upphæðina sem honum er gert að greiða:

,,Stefndi greiði stefnanda 2.642.617.028 (innskot: Lesist sem tveir milljarðar sexhundruðfjörtíuogtværmilljónir sexhundruðogsautjánþúsund tuttuguogátta *anda núna*) krónur, ásamt dráttarvöxtum skv 1.mgr 6.gr laga nr. 28/2001 frá 25.júní 2010 til greiðsludags.."

Hversu háir eru dráttarvextir af svona tölu? Hvernig fer maður að því að sofa þegar þessi tryllingslega tala situr á heimabankanum? Fer hún á heimabankann? Borgar maður einhvern tímann svona skuld? Er manni bara alveg sama og flytur til London? Fær maður sér bara nýja kennitölu og nýtt nafn? Híar og hlær að þessu öllu saman?

Ég held og vona innilega að ég muni aldrei vita svarið við ofanspurðum spurningum.

(innskot: Samt góð hugmynd að bæta ehf. við nafnið sitt eins og kappinn gerði á sínum tíma. Held að þarna sé ný tegund aðalstignar í uppsiglingu og ég gæti orðið háæruverðug Kristín Lilja ehf gegn vægu gjaldi. Afar virðingarverður titill. Kemur í stað Kristín Lilja Group sem var einu sinni lenska.)

Gerðu það sjálf - í bleiku!

2011-10-30T22:51:00.001Z

Það kemur fyrir besta fólk að ráfa stefnulaust um ganga Húsasmiðjunnar í leit skápasegli og jólaseríu á hálfvirði (Note to self: Manneskja telst fullorðin þegar hún þarf að kaupa skápasegul og sýna hagsýni og fyrirhyggju í jólaseríukaupum).

Í Smiðjunni kennir ýmissa grasa og ég var búin að skoða allar hugsanlegar gerðir af lömum og sturtutækjum þegar ég frétti að skápaseglarnir væru því miður búnir. Ansans vandræði. Við gátum þó sem betur fer dundað okkur við að skoða borðbúnað og sandpappíra til að bæta upp fyrir fýluferðina.

Þá rak ég augun í eftirfarandi grip:

DIY ToolKit for Ladies - Konutaska

Þetta er sem sagt verkfærataska ætluð kvenfólki. Öll verkfærin eru bleik því það er jú uppáhaldsliturinn okkar stúlknanna og ég gæti ekki hugsað mér að skrúfa skrúfu án þess að hafa í beinni snertingu þennan dásamlega lit.

Verkfærin eru óvenjulétt enda ekki ætlunin að gera veikbyggða upphandleggi örmagna við skrúfanir og samsetningar. Ég er ekki frá því að skærin eru bitlaus. Í dömulegum satínvasa var að finna ýmislegt sem getur gagnast okkur í erfiðu störfunum: Hanskar (svo við óhreinkum okkur ekki um of), krúttibolluleg skrifblokk (einhvers staðar þurfa handlagnar húsmæður að skrifa niður hugrenningar sínar), blýantur, rafhlaða (ein.. aðeins ein rafhlaða!) og svo bleikur tóbaksklútur sem kemur sér vel ef hiti hefur færst í leikinn og nauðsynlegt reynist að þerra svitaperlur af efri vör.
Að lokum voru að sjálfsögðu tveir plástrar. Fingraplástrar áþekkir þeim sem maður setur á skrámur. Handlagnar dömur geta auðveldlega farið sér að voða í svona framandi verkefnum og þá er gott að geta hlúð að meiðslum strax.

Svona í fljótu bragði og að öllu gamni slepptu - þá lítur þetta út eins og verkfærataska fyrir ómálga óvita.
Taska handa fólki sem hefur ekki vit né þroska til að meðhöndla flugbeitt og stingandi tól afþví það er bara tveggj'oghálfs. Það vantar bara Hello-Kitty merkið.

Þegar Ingi sá hneykslunina skína af mér þar sem ég þreifaði á konutöskunni belgdi hann sig út og fór að spígspora. Sagði mér að hann ætlaði rétt sem snöggvast að kíkja í karladeildina - sem væri reyndar öll Húsasmiðjan fyrir utan konutöskufermeterinn. Ég skyldi bara halda mér á mínum stað. Hló svo hann karlalega og typpaðist til og frá.
Síðan leit hann á mig og hætti snarlega að gera grín þegar hann áttaði sig á því að ég var ekkert endilega að þreifa á konutöskunni - ég var að vopnbúast. Farinn að kreppa lófanum ískyggilega fast utan um prinsessubleikt skrúfjárnið. Þetta gæti endað illa.

Samt aldrei neitt voðalega illa - við vorum nefnilega með plástur.

Föstudagslög og alþjóðlegir dansdagar

2011-10-28T09:28:00.001Z

Ég heyrði þetta lag fyrst í gær. Þegar ég stillti inn á stöðina var Gotye í miðju viðlagi og ég var viss um að þetta væri Sting í einhverjum endurkomugjörningi. Ég fékk lagið á heilann og fór heim og fann það á Youtube. Þrátt fyrir að ég væri að heyra Gotye í fyrsta skiptið þá voru samt 12 milljónir búnir að sjá þetta tiltekna myndband á undan mér.
Það er eitthvað við myndbandið sem heillar mig og ég vil gefa söngfuglunum plús fyrir að sýna sannfærandi leikhæfileika á meðan það stendur nakið og er málað inn í bakgrunninn.

Annað feelgood föstudagslag væri til dæmis þetta hér með Bombay hjólreiðaklúbbnum. Myndbandið er svo skemmtilega einfalt að ég gat ekki annað en horft á það til enda. Fólk að dansa.. áreynslulaust og afslappað. Dansandi með jafn miklum æsingi og fólk á kaffistofu fær sér kaffibolla. Bara að dilla sér með stöku snúningi og glotti.

Ég vildi að það væri svona dansmenning á Íslandi. Þar sem fólk þyrfti ekki að drekka í sig kjark til þess eins að geta hreyft á sér skankana út fyrir hreyfiramma göngulagsins. Ef við myndum bara standa upp einu sinni á dag, skella tónlist á fóninn og dansa til að dansa í nokkrar mínútur. Brosa jafnvel smá og dilla mjöðm?
Þá er ég viss um að skammdegisþunglyndi, volæði, streita og tuð væri að mestu leyti úr sögunni.
Punktur!

Ég hugsa að ég leggi þetta fyrir Alþjóðlegu-daga nefndina. Alþjóðlegi dansa-í-fimm-mínútur dagurinn ætti að vera haldinn hátíðlegur 14.nóvember stundvíslega klukkan fimm! Það segi ég og skrifa.

Heilræði

2011-10-24T08:23:00.003Z

Fyrir fólk sem á erfitt með að ákveða hvað það vill gera í lífinu:

Stundum vill praktíska/hentuga leiðin flækjast fyrir draumaleiðinni og þá er ágætt að hafa þetta í huga.

PS:
Og afþví ég vil ekki að neinn haldi að ég hafi verið andvaka við að mála þessa mynd þá vil ég bara láta vita að ég fékk hana hér.

Dagur í lífi..

2011-10-23T00:55:00.000Z

Einhverra hluta vegna gæti þessi mynd verið tekin á leikskólanum hjá Inga en ekki í kirkjugarði í Kabúl. Sama fjörið og jafn gaman.
Fann myndina í þessu albúmi: A simple day in the life... - The Big Picture - Boston.com og finnst alveg merkilegt hvernig börnum tekst að gera lífið skemmtilegt án nokkurar fyrirhafnar. Hjá þeim er alltaf staður og stund til að leika.

Ljósmyndari: Muhammed Muheisen/Associated Press

Föstudagur!

2011-10-21T16:26:00.003Z

Það er alltaf föstudagur. Hvert fara hinir dagarnir og hvað er ég að gera á þeim dögum?

Í tilefni af þessum merkisdegi ætla ég að teyga guðaveigar í kvöld, setja á mig maskara og raula þetta ágæta Smiðslag:
Take me out tonight

Where there's music and there's people
Who are young and alive

Á morgun get ég sofið og ferðast um Suðurlandið með túristana mína. Það er vandræðalega notalegt að vera ekki í skóla. Verð að passa mig á því að venjast því ekki um of...

Ráð við haustdrunga

2011-10-12T15:03:00.002Z

Fyndið hvað veðrið getur haft mikil áhrif á geðið í manni. Mér sýnist haustið vera að skríða í vetur með kulda, roki, rigningu og grámyglu. Þá er gott að rifja það upp hvað sumarið var skemmtilegt og frábært.

Það er til dæmis gott að horfa á þessa vemmilega sumarsykruðu mynd af Björgu þar sem hún blæs sápukúlur. Þarna var sumar- og leikjadagur Vesturbæjarstrákanna og að sjálfsögðu þarf sápukúlur til að skapa réttu stemninguna:

Eða rifja upp veðrið á laugardagskaffihúsaþemadeiti #12: Mokka kaffi.

Þarna gat maður setið í amk 25% halla og sötrað á kaffi, haldið sér fast í borðið til að velta ekki um koll, spjallað við gesti á næstu borðum og horft á Hallgrímskirkju.

Síðan getur verið gott að skoða Evu Rún og Inga morgunleikfimast við Mývatn.

Eða rifja upp þegar við fórum í afskaplega undarlega fjallgöngu, villtumst og enduðum á að setjast niður og búa til nestisferð í Heiðmerkurhrauninu, við Guðrúnargjá til að vera nákvæm.

Og ég gat sko setið í sólbaði úti á túni við Vesturbæjarlaugina og drukkið kaffi og lesið bók.

Þannig að þó að kólni þarf ekki að örvænta. Þetta var gott sumar og það fer að birta aftur eftir 2 og hálfan mánuð.. Stundum þarf bara smá haust/vetur svo maður hafi tíma til að sinna nauðsynlegum verkefnum á borð við klósettþrif og fataskápatiltekt. Svona rétt eins og þegar maður gerir hlé á bíómynd til að pissa. Eða stoppar og fær sér vatn í fjallgöngu. Það þarf líka að vernda húðina gegn skaðlegum geislum. Það er líka óþolandi að vinna á skrifstofu í sól.

Gleðilegt haust!

Fullkominn dagur til drauma

2011-10-10T11:04:00.002Z

Ég fékk miða á fjórar danssýningar í afmælisgjöf frá tengdafrænkum mínum.
Afar góð gjöf verð ég að segja.

Fyrsta sýningin var Fullkominn dagur til drauma og við Ingi fórum að sjá hana á föstudaginn. Frábær sýning og hún sat í okkur lengi á eftir. Að mínu mati eru það prýðileg meðmæli þegar sýning poppar upp í hausnum á manni í marga daga á eftir.

Hvet fólk til að sjá hana því mér finnst eftirfarandi:

a) Fólk er of tregt við að fara í leikhús.
i) Ef fólk rambar inn í leikhús - þá fer það sjaldnast á danssýningar
b) Við eigum frábæra dansara
c) Þetta er frábær sýning.
d) Það á að bæta við alþjóðlega deginum: ,,Förum á danssýningu - dagurinn" (sbr. færsluna hér að neðan)

Og til að spara fólki handtökin (enn og aftur þá vil ég alls ekki að fólk ofreyni sig við daglegar athafnir) þá er hérna linkur inn á síðuna þeirra og miðasöluna.

Göngum í skólann

2011-10-05T13:29:00.000Z

Mér finnst eitthvað ogguponsu sérkennilegt við þá staðreynd að við þurfum Alþjóðlegan Göngum í skólann dag. Sá dagur er sumsé haldinn hátíðlegur í dag, 5.október, og er lagt til að sem flestir gangi í skólann í tilefni dagsins. Þetta er jú brýnt málefni og full ástæða til hvetja fullfrísk og heilbrigð börn til skólagöngu að minnsta kosti einu sinni á ári (þó ekki mikið oftar - þau gætu ofreynt sig. Eða fengið betra úthald).

Á heimasíðu átaksins (þetta er átak, já) eru meira að segja nefndar 10 góðar ástæður fyrir því að ganga í skólann.

Mér finnst þetta eiginlega vandræðalegt!*

Ég legg til að við stofnum fleiri alþjóðlega daga undir jafn sjálfsagða hluti og að ganga í skólann.

Alþjóðlegi Göngum sjálf niður stigann - dagurinn - 22.nóvember
Alþjóðlegi Förum sjálf á klósettið - dagurinn - 4.apríl
Alþjóðlegi Klæðum okkur í föt - dagurinn - 15.júní

Bara uppástungur.

*NB: Mér finnst ekki vandræðalegt að halda daginn sjálfann. Þetta er flott framtak.
Mér finnst bara vandræðalegt að það þurfi að halda daginn yfir höfuð.

Síðkvöldadútl

2011-09-28T13:39:00.000Z

Október er í vændum. Ekki á morgun, ekki hinn, heldur hinn.
Hvernig þetta ár hefur farið að því að spretta áfram á hraða ljóssins er mér ráðgáta.
Samt ekki.

Ég tek árstíðarskiptunum með stóískri yfirvegun þrátt fyrir að hafa hlakkað til sumarsins eins og 5 ára barn hlakkar til jólanna. Það er kominn tími á breytingar og ég er að laga til á youtube lagalistanum og í fataskápnum. Út með glysgjarnt sumarpoppið þar sem allir skríkja af ánægju, velta sér í haganum og fara í ferðalag. Út með hlýraboli og stuttbuxur (notaði þann klæðnað aldrei hvort sem er). Inn með rólegu síðkvöldalögin sem maður spilar á meðan möffinsið bakast í ofninu og vinkonur manns koma yfir í kvöldkaffi. Inn með hlýjar peysur og ullarsokka.

Hef verið að leyta að nýrri tónlist til að skella á fóninn og gróf upp eina sem ég hlustaði á síðasta vetur (en var búin að gleyma). Midlake - Acts of a man. Hérna er laginu splæst saman við gamalt brot úr bíómynd og það heppnast ágætlega. Hef hlustað á þessa hljómsveit frá því ég fann hana aftur og hún tónar ágætlega við haustrigningu og síðkvöldabardús.

Næstu hljómsveit fann ég tónlistarsíðu og var henni líkt við hljómsveitir á borð við Bon Iver, Fleetwood Mac og jafnvel Fleet Foxes. Eitthvað fyrir mig sumsé. Þessi sveit fellur í kramið hjá mér en því miður eru bara til 3 lög með henni. Myndbandið er gamaldags eins og hjá Midlake og mér finnst það bara ágætis þema.

Fleiri hljómsveitir í svipuðum dúr væru vel þegnar.

Sprettingur

2011-09-20T09:15:00.000Z

Það eru nú komnir fjórir mánuðir frá því ég steig fegin út úr Háskólanum í Reykjavík og það verður að viðurkennast að ég hef haldið áfram uppteknum hætti.
Þarna á ég við þá staðreynd að ég hef haldið áfram að vera upptekin frá því ég kláraði skólann í vor. Sumt breytist seint. Þó er um annars konar þéttpakkaða dagskrá að ræða sem er ögn líflegri og skemmtilegri en sú sem ég bjó við á síðustu önn.

Grilljón heimaverkefni, róbótahönnun og starfsnám hafa vikið fyrir laugardagskaffihúsum, vinahittingum og ferðalögum. Í stað þess að sitja sveitt yfir aflfræði sit ég núna sveitt yfir síðustu bókunum í Harry Potter. Kvöldin fara ekki í að reyna að myndgreina hitaleka í álverskerjum heldur í að horfa á bíómyndir, hitta vinkonur, prjóna og partý-stússast. Ég hleyp ekki um á morgnana í panik og leita að tölvunni minni, alltof sein í tíma, heldur fæ mér morgunmat í rólegheitum og fer í skemmtilegu vinnuna mína.

Þegar ég treð hlutum í flýti ofan í tösku er ég ekki að muna eftir skólabókum og verkefnum heldur er líklegra að ég sé að muna eftir tannbursta og auka sokkum því ég er að bruna á Hellissand, Akureyri, (óvænt) í kringum landið, til Parísar eða í sumarbústað.

Sumsé, ég held áfram að spretta út og suður með púlsinn á yfirslætti en á öðrum forsendum. Sem er frábært.
Að auki hefur verið hörgull á neti heima hjá mér sem gerir það að verkum að ég eyði ekki dýrmætum tíma í að skoða myndir úr sumarbústaðaferð feisbúk-félaga sem ég kynntist stuttlega í 6 ára bekk.
Netleysið truflar mig samt að því leyti að ég get skrifað miklu minna en ég vil. Ég er yfirleitt búin að semja færslurnar í hausnum áður en ég festi þær á blað og þegar ég kemst ekki á netið þá safnast þær fyrir og verða að einum graut.

En núna sér fyrir endan á þessu sumarsælutímabili og haustið er mætt. Kertaljós, vetrarmyrkur og NETIÐ fylgir í kjölfarið. Þá langar mig að vera duglegri að skrifa. Vona að einhver nenni að lesa.

Hér er ég að sprettast um

Set að lokum inn lag með Beirut. Það er eitthvað við balkan-úkúlele-þjóðlagafílinginn sem ég er afskaplega hrifin af. Er líka ánægð með myndbandið. Og textann sem á kannski ágætlega við lífið á Íslandi.

The times we had

Oh, when the wind would blow with rain and snow
Were not all bad
We put our feet just where they had, had to go
Never to go

Alheimsviðburður

2011-09-07T21:23:00.001Z

Hef arkað upp á einstaka fjall í sumar með gönguhópnum Frönskum Kossum sem fröken Hjördís er í forsvari fyrir.
Þetta er hin mesta skemmtun og ég hef núna séð Reykjavík og Suðvesturhornið frá alls konar sjónarhornum.
Að standa uppi á fjallstindi í þriðjudagssólarlagi og skima yfir tilkomumikla víðáttu er ómetanlegt. Einstakt.

Það held ég að hafi líka verið einstakt þegar við skipulögðum kjólagöngu upp á Móskarðshnjúka. Og ég er hundraðníutíuogfimm prósent viss um að það hefur enginn í heiminum labbað upp á þessa ágætu hnjúka í bleikum kjól.
Þetta var alheimsviðburður í fárra votta viðurvist.

Reyndar var svo skemmtilegt í þessari kjólagöngu að ég ætla að mælast til þess að sem flestir gangi fjöll í kjól. Ef karlmenn sjá sér ekki fært um að síðkjólklæða sig þá vil ég benda á að hefðbundin kjólföt eru í lagi.

Bláberjamó í upphafi göngu

Tindurinn.
Kjólagöngukonur gera sig tilbúnar fyrir myndatöku

Bleikur kjóll á fjallstindi!

Útsýni

Rakel og Embla þræða stíginn niður - Reykjavík í baksýn

Fjalladrottningin sjálf

Lærdómur dagsins

2011-08-26T14:04:00.009Z

Ég er óharðnaður unglingur (verð ekki 25 ára fyrr en næsta mánudag) þannig að ég á ennþá margt ólært. Netið getur verið hafsjór fróðleiks og ég var að horfa á þetta myndband í þeirri von um að auka greindarvísitölu mína um nokkur stig :

Ég get ekki sagt að lagið höfði neitt sérstaklega mikið til mín. Samt sem áður stóð ég sjálfa mig að því að dansa öskrandi með þessu lagi á skemmtistað einum niðrí bæ.

Who run the world? GIRLS!!

Þegar ég æpti þessar línur aftur og aftur fylltist ég keppnisskapi og yfirráðshroka. Allar stelpurnar á skemmtistaðnum litu kankvísar á hvor aðra eins og þær vissu eitthvað meira og betra en allir strákar í heiminum.
Við ráðum heiminum. Punktur. Hell yeah.

Ég varð þess vegna frekar hissa þegar ég sá nálgun Beyoncé á þessari staðhæfingu. Í myndbandinu er hún stödd í heitu eyðimerkurlandi með ofurstór augnhár, í hælaskóm og með dýra skartgripi. Með eggjandi mjaðmahnykkjum og ,,skríða-sexí-í-sandinum" danssporum lætur hún strákana sko heyra það. Þeir standa skjálfandi af hræðslu þar sem hópur af hörkulegum hnátum í sokkaböndum rúllar sér til og frá í hitanum. Þvílíkir ofurhugar!

Ég sat hugsandi eftir myndbandið og var örlítið sár.
Það var hreinn og beinn misskilningur hjá mér að stelpur ráði heiminum með hugviti, kænsku og útsjónarsemi. Klárar stelpur sem ganga alla leið og stjórna fyrirtækjum, forrita vélmenni og tölvur, hanna mannvirki, semja stjórnarskrár, skrifa bækur, semja tónverk, fljúga flugvélum, ala upp barnaskara, lækna fólk og vinna afrek á öllum sviðum.
Slíkt tómstundagotterí sem stelpur eru almennt að dútlast í hefur ekkert að gera með raunveruleg yfirráð.

Konur ráða nefnilega heiminum .... á nærfötunum.
Óháð stétt og stöðu og gáfnafari. Ef þær kunna að dansa og rúlla sér í sandi þá er það kostur.
Svo er nauðsynlegt að koma sér upp svona miskunnarlausu (en þó afar kynþokkafullu) manndrápsaugnaráði.

Ég er ótrúlega fegin að hafa komist að þessu strax því ég ætla að fara í Agent Provocateur ekki seinna en núna og kaupa mér heimsyfirráða-alklæðnað. Mun að sjálfsögðu klæðast þessum viðhafnarbúningi þegar ég sæki um vinnu sem forstjóri. Eða jafnvel þegar ég fer í forsetaframboðið.
Hvað varðar danssporin þá get ég sótt ríkulega í reynslu mína sem súlufitnessdansari.

Þegar ég mun veltast um í korseletti upp um alla veggi er ég viss um að ég verð ráðin strax.

Takk Beyoncé fyrir að kenna mér og öllum hinum ómótuðu unglingsstelpunum sem horfa á þig hvernig tilveran virkar.

------
Viðauki:

En afþví það er föstudagur og ég er í góðu skapi þá vil ég líka setja hingað inn myndband sem lætur mig eiginlega verða nokk sama um það hver stjórnar heiminum og hvort að sá hinn sami sé í eggjandi undirklæðnaði eður ei.

Bon Iver - Holocene - Ísland best í heimi.
Eins og vanalega verð ég viðkvæm þegar ég hlusta á hann og langar að skæla smá. Myndbandið hjálpar líka til. Held ég sleppi Agent Provocateur verslunarferðinni og fari frekar að kaupa mér lopa í risastórt ullarföðurland.

Til umhugsunar..

2011-08-10T11:45:00.001Z

Góða reglan er fengin af þessari síðu sem Snædís benti mér á.

Enda er Snædís dama og veit hvað hún syngur.

Ég er sem sagt að vinna í hundraðáttugustuogáttundu dömureglu þessu dagana og hef lítinn tíma í annað.

Bon Iver

2011-07-21T11:57:00.000Z

Ég vil að allir hlusti á nýju Bon Iver plötuna.
Ég hef hlustað á For Emma, Forever ago svona.. tja.. 687 sinnum. Síðan kom næsta plata út og hún rúllar stanslaust í gegn þegar ég er að vinna.
Það er eitthvað við röddina hans Justin Vernon sem lætur mig langa til að bresta í grát... hvort sem ég þurfi þess ekki. Ég verð dramatísk og langar bara að sitja á fjallstoppi og hugsa minn gang.
Einmitt af þeirri ástæðu held ég að ég og Justin Vernon gætum aldrei orðið neitt sérstakir vinir:

JV: ,,Hæ Kristín.. hvað segirðu um að við hittumst og eldum kjúkling?"
KLR (Dramatísk, grátandi): Afhverju gerirðu mér þetta? (Hleypur grenjandi upp á fjallstopp að hugsa sinn gang).

En það breytir því ekki að ég gæfi mikið fyrir að fá Bon Iver til landsins og láta hann spila á tónleikum á Rosenberg. Eða ef ég gæti farið til Stokkhólms í nóvember þar sem hann verður með tónleika? Hmmm....

Hef svona helst verið að hlusta á þetta í heyrnartólum og fá kökk í hálsinn af ástæðulausu.

En svona til að vega upp á móti vælinu þá set ég inn hitt lagið sem ég hlusta á þessa dagana þegar ég er ekki uppi á fjallstoppi að hugsa minn gang. Get ekki sagt að ég skilji myndbandið en það er sama.

Tónlistarsmekkur

2011-07-07T14:15:00.001Z

Ég er sérstaklega ,,svag" fyrir hljómsveitum sem gera sumarleg myndbönd. Ef myndbandið inniheldur hóp af krökkum sem eru að fara í ferðalag þá er lagið gott. Myndbönd sem innihalda sólskin og dans og fliss gera lagið líka gott. Ég gæti hlustað á harðasta dauðamálm (e. deathmetal) ef að meðlimir sveitarinnar gerðu myndband þar sem þeir væru að krúttibollast yfir læk til þess að fara í lautarferð gefandi hver öðrum high-five í slow-motion.

Kannski er ég svona hrifin af þessu vegna þess að mig langar sjálf að vera þátttakandi í svona senu. Síðastu helgi lét ég drauminn rætast og fór í svona skríkjandi gleðilega sumarferð þar sem ég endaði úti á túni með gullstúlkum að skála í jarðaberjafreyðivíni. Í næstu senu stóðu Björg og Karen úti á túni og dönsuðu við Dreams með Fleetwood Mac sem er hugsanlega besta lag í öllum heiminum. Reyndar slömmuðu stelpurnar við lagið og Björg steig módernískan dans og lét sig hanga í hækjum á meðan hún sveiflaðist til og frá. Afskaplega frumlegt alveg hreint.
Því næst var ég að flækjast berfætt niður við læk að drekka góðasta vatn í heimi.

Ég þarf klárlega að fara að ráða upptökumanneskju sem getur fylgt mér eftir og púslað saman svona gleðimyndbandi. Allar umsóknir þegnar. Engin laun í boði nema kannski fíflablómvöndur og ánægjan af því að fá að gera allt það skemmtilega sem ég er að gera.

Dæmi um myndband:

Sumarsólstöður

2011-06-22T02:09:00.000Z

Ég held satt best að segja að ég hafi beðið eftir þessum degi frá því 21.desember sl.
Síðan þá hef ég (ásamt öllum Íslendingum) setið af mér vetrarhörkur, myrkur og doða með það hugfast að dag einn MUNI verða bjart allan sólarhringinn. Ég þurfi bara að þrauka í 6 mánuði... 4 mánuði.. 2 mánuði.. aðeins lengur.. ekki gráta.. einn dag í viðbót.

Og sjá! Verði ljós.

Í tilefni af sumarsólstöðunum hjólaði ég heim frá tengdó í ævintýralega flottu sólarlagi og þegar heim var komið gat ég ekki hætt og hjólaði Gróttuhringinn líka. Var næstum búin að hjóla framaf grjótgarðinum og út í sjó af einskærri sólstöðudáleiðslu. Þetta var svo fallegt að ég óskaði þess hálfpartinn að vera viðkvæmt, lýrískt miðaldatónskáld svo ég gæti samið óð um þetta kvöld á kjöltuhörpu og fellt tár.

Myndin er auðvitað 100x ljótari en frummyndin en gefur óljósa hugmynd um aðstæður

Það er við hæfi að ég er ennþá vakandi (2 am) á þessum lengsta degi ársins og þetta næturbrölt er fullkomlega eðlilegt. Eiginlega finnst mér að 2 klst á sumarsólstöðum ættu að jafngilda einni venjulegri í desember og því ætti réttilega að vera miður dagur um þetta leyti og kvöldið framundan.

Vinnustaðurinn minn, ásamt heimsklukkunni, sýnir þessum útreikningum mínum ekki nægilegan skilning og skikkar mig til vinnu eftir nokkrar klst.. sem jafngildir miðnætti á mínum sólstöðutíma. Hvusslax! Ég sem þarf minn svefn! (Jafnvel tvöfaldan á sumarsólstöðutíma!). Verð samt að láta undan ofureflinu og yfirvaldinu og fara uppí rúm.

Get samt hlakkað til Jónsmessunnar þar sem ég get strípiveltst að vild í garðinum og fundið galdrasteina.

Afnám afneitunar?

2011-06-10T01:02:00.000Z

Ok.
Við skulum horfast í augu við staðreyndir.
Og þetta veðurkort:

Veðurspá fyrir 10.júní

Á þessu Íslandskorti er fjallað um strauma og stefnur í veðurfari Íslands og hnaut ég um eftirfarandi setningu: ,,Norðan 10-18 m/s og snjókoma og slydda norðantil á landinu, en annars úrkomulítið"

Lesum lykilorðin aftur í þessari setningu: Norðan, snjókoma og slydda.

Er verið að gera gys? Þetta hlýtur að vera ein stórfelld stafsetningarvilla sem hefur slæðst inn á veðurfregnir mbl.is og skilað sér í þessum stórfurðulegu skilaboðum. Þarna hefur átt að standa: ,,Sunnan andvari með hitapollum og kandíflossi afþví nú er kominn júní" en ritari veðurfregna hefur ekki gáð að sér og fingur hans hafa framið illvirki á lyklaborðinu.

Ansans leiðindi!

Ég hef því ákveðið að endurskrifa minningar mínar frá þessu sumri. Í stað þeirra daga þar sem ég stóð norpin í norðanáttinni fyrir utan Vesturbæjarísbúð og blés hríðskjálfandi í lófa mína þá var ég í raun og veru að þerra handsvitann sem myndast í svona steikjandi næturhita.

Og þegar ég flúði sólbað af svölunum var það alls ekki vegna þess að kalsárin á fingrunum voru farin að rífa í gigthrjáðar kjúkurnar heldur var það vegna þess að ég þurfti bara að blanda mér límonaði til að kæla innri líffærin sem voru farin að ofhitna. Maður man einfaldlega það sem maður vill muna.

Þetta ætti að geta gengið. Minnið mitt er magnað fyrirbæri og endurskrifar listilega valda kafla í ævisögu minni. Þannig var t.d alltaf sól á Hraunteig og ég stóð iðulega úti í garði við orma- og arfarannsóknir með Hrafnhildi vinkonu minni. Síðan flutti ég í Miðhúsin og ef mér skjátlast ekki þá vorum við krakkarnir í leikjum á hverju kvöldi og gerðum yfirleitt allt betra en krakkar gera í dag (já sei sei já). Síðustu sumur hef ég dvalið langtímum saman í útilegum og sumargrillum og gott ef ég bjó ekki heila viku ofan í heitri á í Hveradal.

Samt veit ég innst inni bakvið afneitunina að það var stundum kalt á Hraunteig, við ormarannsökuðum bara einu sinni, við fórum ekkert sérstaklega mikið út í leiki í Grafarvoginum og útilegurnar voru samtals fjórar síðustu þrjú sumur. Ég var samtals 22 mínútur ofan í heitu ánni í Hveragerði.

En hvað um það.

Í framtíðinni mun ég hugsa til baka um sumarið 2011 þegar ég hjólaði í vinnuna á hverjum degi (só vott þó það gerist bara þrisvar). Til að rökstyðja mál mitt mun ég styðjast við mynd sem ég tók í gær þar sem ég hjólaði á rauða hjólhestinum meðfram Sæbrautinni. ÞAÐ, góðir hálsar, var í alvörunni lovely. Ég man þetta nefnilega eins og gerst hafi í gær. Ég ætla að afrita þessa minningu og planta henni á hvern einasta morgun út sumarið. VÁVÁVÁ hvað sumarið 2011 var hlýtt.

Og hananú!

Sjórinn, lognið, rauði fákurinn og ég.
(Ég er sumsé manneskjan sem tók myndina og sést þ.a.l ekki)

Hérna á ég göturnar í Laugardalnum.
Ég er ,,Stína var ein í heiminum".

Við í Viðey.

2011-06-05T03:07:00.001Z

Í dag Kvennahlupum við Björg og í stað þess að kúldrast milli organdi barnavagna, rassakastandi kvennahópa og slefandi gæludýra ákváðum við að fara í okkar eigin prívat-ævintýrakvennhlaupsferð út í Viðey.

Við byrjuðum ferðalagið á því að kaupa okkur flatkökur og kókómjólk til að spísa eftir átökin og þvínæst brunuðum við niður á Skarfabakka þar sem okkar beið (næstum því) einkabátur (gegn vægu gjaldi).
Annars vildu myndirnar sjá um að segja frá afganginum:

FriðarViðey = Friðey.

Við undirbúning ferðarinnar var gert ráð fyrir sífrera og Norðurpólsloftslagi.

Dúnúlpur, treflar, föðurland og ullarsokkar. Skítt með þá staðreynd að það er 4.júní.

Hér er Björg við Friðarsúluna.

Myndatökur af grasi.

Allir sannir hlauparar teygja áður en haldið er af stað í langt og strangt hlaup.

Hér er Kvennahlaupshópurinn í upphitun.

Björg að keyra þetta í gang.

Það er venjan að hefja hlaup við þar til gert rásmark.

Hér er ég í einni krúttlegri startholu.

Leiðin er ekki án allra hindrana.

Tjaldinum finnst huggulegt að verpa bara beint í götuna.

Svona.

Myndastopp.

Spurning hvert við eigum að fara...

Það er stundum svo flókið að vera hlaupari.

Björgu finnst nauðsynlegt að hvílast vel á svona löngu hlaupi.

Hér er hún í húsveggnum á Steinshúsi.

Mér finnst persónulega þægilegt að taka stór skref í svona hlaupi.

Hér þarf ég að stíga yfir baðherbergið í Steinshúsi til að komast leiðar minnar.

4. og 5. sætið.

Þetta er persónulegt met hjá okkur báðum.

Björg - búin á því.

Ég - að kafna úr þorsta eftir allt vökvatapið.

Laugardagskaffihúsaþema #6 = Viðeyjarstofa

Björg - sjúklega sátt með árangurinn.

Ég er strax farin að skipuleggja næsta Kvennahlaup þar sem ég stefni á að ná 1.sætinu og hoppa þar með upp um nokkur sæti. Það hljómar nefnilega svo vel á CV-inu að hafa:

,,Vinningshafi í Kvennahlaupinu 2012 - Viðeyjarhópi".

Og vorið kom í maí - eins og vorin komu forðum....

2011-05-31T01:02:00.001Z

..með vængjaþyt og sólskin og næturkyrrð og angan.
- Tómas Guðmundsson

Ég er ennþá að feginsandvarpa yfir þeirri staðreynd að ég sé búin með skólann. Þvílíkur lífsgæðamunur. Vorið í Vesturbænum er líka að standa sig með stakri prýði.

Miðbæjarblómstur

Fór á stórskemmtilega leiksýningu þar sem Ingilingi var hluti af leikhópnum ,,Einn dans við mig". Leikritið var brúðkaupsveisla og heitir ,,Þér er boðið.."

Eftirpartý með garðeld (= varðeldur í garði).

Laugardagskaffihúsaþema #5 = Tíu dropar

Ég er afskaplega hrifin af Sólvöllunum.

Þar er nefnilega alltaf sól.

Ást á Völlunum

Ingi fann hund og varð vinur hans.

MiðnæturGrótta

Allskonar himinn

Friður út

Kriz

Vor í Reykjavík

2011-05-22T18:44:00.000Z

Nú er runninn upp uppáhalds tíminn minn í öllum heiminum. Helst myndi ég vilja vaka samfleytt frá 15.maí til 15.júlí og sofa svo sem því nemur frá 15.nóvember til 15.janúar (reyndar myndi ég vakna í smá til að halda upp á jól og fleira).

Hér kemur smá vor í myndum:

Rauður er fínn litur.

- LaugavegsKlukk -

Það er óneitanlega smart að vera með tuskuhest á hausnum og horfa á krakka í þjóðbúningum.

Gönguferð

Muffins með miklu kremi

Næst á eftir rauða fáknum væri ég til í að eiga svona hjól.

Vísir (að góðu sumri)

Sjálfsstyrkjandi Hlöllabátur.
Takk Hlölli.

Laugardagskaffihúsaþema #2 = Café Haítí

Hjólatúr í vorsnjókomunni.

Laugardagskaffihúsaþema #3 = Kaffismiðja Íslands

Morgunmatur í Alþingisgarðinum

Lopapeysuþema

(Norðanáttin er köld þó að það sé sól)

Andlitið mitt gegnir hlutverki endurskinsmerkis þessa dagana.

Er að vinna í tani þó..

Mávahlátur

Laugardagskaffihúsaþema #4 = C is for Cookie

Útsýnið mitt yfir kaffibollann.

Setið í gluggakistunni á C is for Cookie.

Á myndinni mætti halda að Ingi væri að finna lausn á vanda heimsins. Hann er í rauninni að lita alvörugefinn í litabók. Ég sat hins vegar grenjandi hinum megin eftir að hafa lesið þessa frásögn hér í sunnudagsmogganum. Frekar vandræðaleg sena þegar ég spái í því og við höfum örugglega litið asnalega út. Hvað sem því líður þá hef ég ákveðið að styrkja þetta fólk.

Þangað til næst

Kri-Kri

Pant Hörpu mína!

2011-05-16T01:17:00.001Z

Ég gerðist svo fræg að líta tónlistarhúsið Hörpu augum núna um helgina.
Annað væri jú óeðliegt þar sem ég er einn af eigendum hússins og sem slíkur þurfti ég að vitaskuld að gera mér ferð niður á höfn, gera úttekt á gripnum og sjá til þess að allt sé með feldu. Slíkt gera eigendur og húsráðendur á borð við mig.

Ég varð ekki fyrir vonbrigðum og hlakka til að stunda þarna tónleika og viðburði um ókomin ár. (Note to self: Hringja persónulega í starfsfólkið sem byggði staðinn og þakka þeim fyrir góð störf. Slíkt gera góðir eigendur og fjárfestar). Þar sem ég og familían ráfuðum um sali og virtum fyrir okkur stuðlabergsglerlistaverkið (Note to self: Komast að því hvernig á að þrífa allt þetta gler!!) reiknuðum við að gamni út hlutdeild hvers og eins í húsinu.

Gerum ráð fyrir húsið kosti ríflega 30 milljarða. Plús mínus.
Gerum ráð fyrir að með hugtakinu ,,eigendur" sé ekki aðeins verið að tala um skattgreiðendur heldur þjóðina í heild. Þá eru eigendurnir 319.100 talsins (Skv Hagstofu Íslands).
Það þýðir að hver Íslendingur á í kringum 30.000.000.000/319.100 = 94.014 krónur í Hörpu tónlistarhúsi.

Ég svipaðist um í kringum mig og velti fyrir mér hvernig þessar 94 þúsund krónur holdgervðust í sjálfri Hörpu. Ekki vil ég eiga 94 þúsund króna virði af skrúfum eða járnabindingum. Eða eiga 94 þúsund króna virði af bílastæðastrikum. Og ég vil ekki til þess hugsa að að minn 94 þúsund kall gæti hafa farið í að kaupa klósettskálar á karlaklósettið!? Hvernig get ég séð til þess að minn 94þúsund kall fái að njóta sín? Eða réttara sagt. Hvernig get ÉG notið þess að hafa spanderað 94 þúsund kalli í Hörpu?
Ég sá strax að hér ráða einföld frumskógarlögmál. Fyrstur kemur fyrstur fær. Og þar sem ég hef ekki séð neinn gera þetta fyrr þá ríð ég á vaðið:

Ég panta hér með að minn 94 þús kall sé fólginn í Stúku A - Úrvalssæti - Röð 1 - Sæti 1 - Eldborgarsal. Sjá hér:


Hér má sjá hvar sætið mitt er staðsett

Ég treysti því að samþegnar mínir sýni þessu panti mínu tilhlýðilegri virðingu enda er það alþekkt að ,,pant" er ofar öllum öðrum samningum. Ég gerði mér meira að segja sérferð til að líta sérstaklega á þetta frátekna sæti og hef ég þar með uppfyllt skilyrði ,,shot-gun" reglunnar sem felur í sér að til að mega panta þurfi maður að hafa augastað á sjálfum hlutnum. Og ég get svosum alveg ,,dibs-að" þetta líka. Ég gæti samt þurft að ræða betur við lögfróða vini mína og ráðfært mig við þá um hvernig ég get gjörtryggt pantið mitt.

Þetta pant þýðir að sjálfsögðu að ég má sitja í þessu sæti í hvert sinn sem ég sæki þangað tónleika eða aðra listviðburði. Fólk hlýtur að skilja það. Mér þætti einnig vænt um það ef að vinir mínir drifu sig í að panta sæti í þessari ágætu stúku líka þannig að við gætum öll átt okkar sæti. Það væri ekki amalegt að skjótast á sinfóníutónleika og eiga heila stúku út af fyrir sig!

Ég gæti ekki verið spenntari.

Virðingarfyllst,

Kristín Lilja Ragnarsdóttir
Fjárfestir og fasteignaeigandi.

P.S Ef það var einhver afgangur af stúkusætinu mínu þá panta ég líka nótur C- D og E á Hörpuflyglinum

Takk fyrir.

Hönx! In the name of love.

2011-05-15T01:30:00.000Z

,,Þegar koma tveir góðvirðismorgnar í röð á Íslandi, þá er eins og allar áhyggjur lífsins hafi kvatt fyrir fullt og allt..."

- Heimsljós

Þetta eru orð að sönnu. Er að lesa þessa ágætu bók og þarf oft og mörgum sinnum að stoppa til þess að skrifa niður setningar sem ég vildi óska að ég hefði skrifað sjálf.

Annars hef ég upplifað rað-góðvirðismorgnana í takmörkuðu magni og varið dögunum inni í rafeinda-og stýritæknistofu Háskólans í Reykjavík. Ég er nefnilega að ,,hönxast" - en það er nýyrði.

Að vera í áfanga sem heitir HönnunX = hönxast.

Að hönxast þýðir að hver dagur fer í að (reyna að) leysa óleysanleg vandamál með því að læra hluti sem ég hef aldrei séð áður og gera hluti sem ég hef aldrei gert áður.

Að hönxast felur líka í sér að fyrir hvert vandamál sem leysist myndast 10 önnur.

Að hönxast hefur í för með sér þá krónísku tilfinningu að ég sé auli.

Að hönxast hefur þó þann jákvæða kost að ég er búin að læra/gera meira en ég hefði getað ímyndað mér.

Annars hefur Alfa/Alfons/RFID2/RinTinTin (sjálfvirki kerleka-leitarróbótinn okkar) það ágætt. Hann/hún/það verður klárari með hverjum deginum og það eru eiginlega blendnar tilfinningar að þurfa að skila verkefninu af sér næsta þriðjudag.

Hér má sjá mig að hönxast á góðum degi.

En einhvers staðar stendur skrifað að sýningin verði að halda áfram. Sumarið er komið!

Ég á bara nokkra daga eftir af BéEssnum og það er ekki mikið. Það er að byrja nýr kafli.

Og af því tilefni er við hæfi að spila lag af plötu sem mamma var að gefa mér. Söngkonan heitir Yael Naïm og lagið New Soul þekkja ábyggilega margir úr MacBook Air auglýsingu. Mér finnst myndbandið æði og held að lífið mitt gæti orðið alveg hreint stórskemmtilegt ef ég tæki mér söngkonuna til fyrirmyndar. Ég þarf aðeins að verða mér úti um eftirfarandi:

- Landslagsveggfóður

- Gullfisk

- Ljósaseríu með 40W perum.

- Grænan, röndóttan kjól

- Básunuleikandi vinahóp. (Hugsanlega gæti ég krafist þess að núverandi vinir mínir lærðu á lúðra og trommur. Það gæti gengið).

- Myndir af básúnuleikandi vinahópnum í flottum römmum.

- Sólblómaakur (eða að minnsta eitt sólbóm)

- Íbúð sem er líka fleki á stöðuvatni

- 1xKanó (fyrir básúnuleikandi vinahópinn).

- 2xgúmmíbáta (fyrir restina af vinahópnum sem kemst ekki í kanó-inn).

- Gott veður.

Þegar ég skoða þennan lista sé ég að hann er alls ekkert svo óraunhæfur og ég ætti að geta útvegað mér þetta allt með góðu móti. Nema kannski góða veðrið, það mun aldrei ganga.

MánudagsgRúv.

2011-05-02T23:42:00.004Z

Sjónvarpsdagskrá RÚV eftir 10-fréttir á mánudagskvöldi:

22.15: Íslenski boltinn

Í þættinum er fjallað um Íslandsmótið í fótbolta.

23.10: Svellkaldar konur

Samantekt frá ístöltmóti kvenna sem fram fór í skautahöllinni í Laugardal í lok mars. (Seriously - mótið var í mars! Breaking news greinilega).

23.30: Þýski boltinn

Stundum vildi ég óska þess að menn að hlaupa á eftir bolta kveiktu hjá mér djúpstæðari og heitari tilfinningar.

En þeir gera það ekki.

Stundum vildi ég líka óska þess að starfsmenn RÚV kveiktu hjá sér þörf fyrir að stofna sérstaka íþróttarás fyrir öll allan þenna fótbolta og undanúrslitaleiki í handbolta.

En þeir gera það ekki.

--------

Annars vil ég lýsa yfir ánægju minni með veðrið þennan mánudag. Þrátt fyrir að hafa verið svikin um 17 stigin og heiðskíruna þá var þetta svosum nógu gott. Ég fór út að hjóla á rauða fáknum (og með stóran hjálm) og hjólaði Gróttuhringinn skælbrosandi eins og bjáni.

Ég tók skyndilega Íslandið í sátt og hugsaði með mér að ég gæti svosum gefið því einn séns í viðbót og búið hér aðeins lengur. Um svipað leyti og ég hjólaði framhjá Seltjörninni breyttist vindáttin á einu sekúndubroti. Ég fékk Ísland og veðrið eins og það lagði það í fangið og fauk næstum út í sjó. Skælbrosið frá því áðan var reyndar ennþá til staðar, en bara vegna þess að vindstrengurinn gerði það að verkum að ég gat ekki lokað munninum. Ég rembdist við að koma rauða fáknum ,,úr sporunum" en stóð í stað. Svon'eretta bara. Maður getur ekki fengið bæði sól OG logn. Eitt verður að duga.

Lag dagsins er í boði Karen Ástu. Hún benti mér á þetta um daginn og síðan þá er ég búin að hlusta á allt sem ég get með Van Morrison. Hefði viljað hafa þetta í dag í Gróttuhjólaferðinni en átti það ekki á ipodnum. Kemur næst.

When it's not always raining there'll be days like this

When there's no one complaining there'll be days like this

When everything falls into place like the flick of a switch

Well my mama told me there'll be days like this

Ó!

2011-04-26T21:54:00.003Z

Bráðum kemur betri tíð með blóm í haga, sæta langa sumardaga.

Ég bara finn það á mér og veit að Laxness mælir lög.

Plís plís plís ekki vera að plata kæra veðurspámanneskja!

Við eigum þetta skilið.

Við eigum þetta SVO skilið.

kv. Litla, hvíta stelpan sem er þreytt á að skafa af bílnum sínum í lok apríl.

Tímatalsskipti

2011-04-18T23:22:00.001Z

Síðustu daga/vikur hef ég einkum stuðst við tímatal í formi niðurtalningar. Niður(tíma)talið er tiltölulega einfalt í notkun og þar er lítið verið að flokka daga á kerfisbundinn hátt eða skipta þeim í hópa. Í hittífyrradag var til dæmis dagurinn Einn. Þar undan var dagurinn Tveir. Á undan honum var Þrír. Einfalt.
Í Niðurtalinu er jafnframt frekar óljóst hvenær einn dagur endar og annar byrjar. Helstu viðmið eru ytri birtuskilyrði og innri þreytubilanir (í hausnum á mér).

Dagurinn Núll kemur svo þegar dagarnir Tveir og Einn hafa runnið sitt skeið.

Ekki veit ég til þess að það hafi verið rannsakað hvað gerist þegar dagur Núll klárast. Yfirleitt er nefnilega skipt um tímatal um það leyti.

Ég hef yfirleitt stigið hamingjusamlega inn í Gregorískt tímatal að Niðurtalinu loknu og fylgist þá með framgangi tilveru minnar út frá klukkustundum, vikudögum og mánaðarheitum. MínusEinn (sem kemur á eftir degi Núll) gæti allt eins kallast sunnudagurinn 17.apríl 2011 hjá sumum.

Síðan ég skipti um tímatal hef ég samt þjáðst af þreytuveiki á alvarlegu stigi. Hún lýsir sér í því að á morgnana (þessa tvo sem hafa liðið frá tímatalsskiptum) þá kemst ég ekki framúr rúminu. Þreytan er lamandi og ég get ekki opnað augun. Ef ég næ að draga mig framúr virðist þyngdaraflið óviðráðanlegt (sem það reyndar er) og ég þarf að halda mér í svo ég detti ekki í næstu fatahrúgu eða sófa og leggi mig. Í morgun mætti ég svo í skólann á nýjan leik til að byrja á nýjum áfanga og sat stjörf og dofin þangað til ég drattaðist heim. Fengi ég að velja þá myndi ég fara ofan í holu með flauelsmjúka dúnsæng og hjúfra mig þar í eins og 65klst.

Ekki veit ég hvað hrjáir mig nákvæmlega en ég gæti trúað því að þetta hafi eitthvað að gera með tímatalsskiptin. Þau geta tekið á.

Ég hef því ákveðið að vera góð við sjálfa mig í kvöld. Byrja á því að fara í heita pottinn í garðinum mínum (Vesturbæjarlaug - svo gott sem í bakgarðinum) og sitja síðan í gufunni þangað til þreytuveikin hefur svitnað úr mér. Fara svo heim og horfa blygðunarlaust á allt sem ég finn í sjónvarpinu (sem er ekki margt reyndar).

Kannski mun ég slefa af hugsunarleysi en það verður bara að hafa það.

Ég verð ekki ólík þessum kjöltugíraffa að marinera í heita pottinum.

Ég, sem kjöltugíraffi, að horfa á RÚV .

(Mig langar smá í kjöltugíraffa.)

Ætla síðan að hlusta á Angus and Julia Stone sem mér finnst endilega að Björg hafi sýnt mér.

Ég er búin að hlusta á þetta lag grilljón sinnum í dag og er ekki frá því að lífið mitt væri 28% betra ef ég ætti mangótré. Ég þrái líka að búa til svona vídjó.

Þakkir

2011-04-14T20:39:00.006Z

Það er kominn apríl. Sumir (asnar) halda að vorið komi í apríl. Þeir halda að þá birti til með sól, býflugnasöng og sumaryl (já, ég veit að býflugnasöngur er ekki til en það hljómar eins og eitthvað sem gæti verið áhugavert).
Vorið er eins og óþolandi celeb sem kemur síðast í partýið þegar allir eru orðnir þreyttir og vilja fara heim. Stundum kemur vorið alls ekkert.

Í þetta skiptið vil ég samt þakka veðurhöfðingjunum fyrir að velja él framyfir sól.
Það hjálpar mér að velja eljusemi framyfir dól.

,,Hver vill sitja inni í marga marga marga daga og lesa Efnisfræði?"
gæti þetta veður verið að spyrja mig.

,,Pant ég!"

Annars er ég orðin pínu lúin á þessu öllu saman. Ég drekk hvern kaffibollann á fætur öðrum eins og þar sé að finna upplýsingar um togþol carbonstáls og tæringarhraði zinktanka.
(Mig langar persónulega í zinktank. Til að nota undir klink. Klinkzinktank!)

En það eru bara 44 klst eftir af prófatíð í þessum töluðu orðum. Eftir 45 klst ætla ég að fara í gufubað. Síðan vil ég greiða á mér hárið (tilbreyting) og á 48.klukkustund mun ég svo drekka vín í ákveðnum hlutföllum.
Daginn eftir ætla ég að sofa.
Endir.

P.S Lag dagsins er ágætis prófalag sem heitir The Summer. Tileinkað sumri. Áfram sumar!

*Ef Vorið vill lag á þá vil ég fá sól.

Æ seivvvírock (I say we rock) part II

2011-04-09T16:08:00.009Z

Ég ætla rétt að vona að það sé ekki orðið að árlegum viðburði að glopra út úr sér já-i eða nei-i á þar til gerðan kjörpappír. Mér finnst nefnilega ekkert leiðinlegra en Icesave. Ég fjallaði um það síðast hér.

Ég er bara komin með algjört ógeð á organdi já/nei manneskjum sem úthúða mér og boða fall heimsins, útrýmingu síldarstofnsins og uppþornun olíubirgða ef ég gerðist sek um að hripa niður tvær hornréttar línur á rangan stað. Ég tók þess vegna meðvitaða ákvörðun þegar forsetinn gaf þjóðinni leyfi til að útkljá þetta subbulega mál í kjörklefunum.

Frá og með þeirri stundu ætlaði ég ekki að verða fyrir áhrifum frá neinum. Ég ætla ekki að hlusta á Icesave flauminn sem ryðst óumbeðinn út úr munni lögfræðinga, hagfræðinga, viðskiptafræðinga, kennara, allskonarmenntaðra, ómenntaðra, ættingja eða vina. Orðaflaumur í formi viðtala, blaðagreina, skoðanasíða, facebook-statusa, blogga eða kaffistofugjamms sem reynir ítrekað að káfa á mér og troðast inn í hausinn á mér. Loka á þetta allt saman!

Að vissu leyti má segja að sandsyndrómið frá því í fyrra hafi tekið sig upp aftur. Ég lokaði bara eyrunum og grúfði mig niður í fósturstellingu í þeirri von um að þetta gengi yfir fljótt. Ég get ekki. Ég skil ekki. Ég kann ekki. Ég vil ekki skilja, geta, kunna.

Ég ákvað samt að í ár skyldi ég taka meðvitaða, upplýsta og hlutlausa ákvörðun byggða á eigin sannfæringu eftir langa setu yfir samningum og ákvæðum. Ég skyldi rísa upp úr óþolandi sandstorminum og klífa upp á himinháa ÍsBjörg umvafin visku og allsherjarvitneskju. Ég skyldi standa ógnandi á fjallstindinum vopnuð sverði réttlætisins og varin af brynju sannleikans! Þriðja lagafrumvarpið um ríkisábyrgð vegna Icesave-reikninga Landsbankans í Bretlandi og Hollandi myndi gegna hlutverki tígulegrar skikkju sem flaksaðist blíðlega í vindinum. Þar sem ég stæði þarna hefði ég fullkomna yfirsýn og varir mínar myndu hvísla ábúðarfullt, en þó munúðarfullt, ákveðið en þó blíðlega: ,,Já (eða nei)". Síðan myndi ég sveifla réttlætissverðinu með þaulæfðri sveiflu og gera kross í anda Zorró á réttan stað. Fullviss í minn sök! (Er ég þá sek?).

Gott plan! Masterplan. Hef samt ekki alveg tíma þetta akkúrat núna. Fer bara í þetta fljótlega. Kannski á morgun? Það var síðan í gærkvöldi þegar ég lá heiladauð úr þreytu uppí sófa og horfði á 40 year old virgin. Ábúðarfullu (en þó munúðarfullu), ákveðnu (en þó blíðlegu) varirnar hvísluðu ekkert sérstakt en sáu um að gleypa snakk og nammi. Þá mundi ég eftir Icesave loforðinu mínu. Ísbjörgin, sverðið og skikkjan og allt það. Ohh andskotinn. Ég var engan veginn að nenna því að standa upp og leggjast í hlutlausan, upplýstan, réttsýnan og meðvitaðan lestur um Icesave.

Ég er ekki ennþá búin að því en ég skal gera það eftir smá. Og alveg eins og Icesave jók neyslu mína á girnilegu kaffi fyrir ári síðan þá hefur Icesave líka leitt af sér ágæta hluti í ár:

IceSave sparigrís

Hver vill ekki eiga svona fínan sparigrís? Líka litríkur sem minnir mig á GayPride og gleðigöngu. Að eiga sparigrís er pínu nostalgískt og sérstaklega ef maður er að safna sér fyrir einhverju. Eins og til dæmis latté bollum á kaffihúsum.

Ég er farin að kaupa mér sparigrís.

Svo kýs ég.

Sjálfstjórn

2011-04-03T15:25:00.002Z

Stundum þarf maður bara að grípa í taumana:

Self control forritið passar að ég fari ekki inn á facebook næstu fjóra klukkutímana.
Ef ég verð ekki skráð inn að þeim tíma loknum er líklegt að ég verði froðufellandi í lesbásunum vegna fráhvarfseinkenna.
Hins vegar gæti svo farið að ég komist eitthvað áfram í starfsnámsskýrslunni minni.
Það væri gaman.

(Jökuls)Ár og öld

2011-03-31T21:32:00.009Z

Tíminn er fljótur að líða.

Í dag vil ég minnast þess að það er komið ár frá því að ég þrammaði upp að eldgosinu á Fimmvörðuhálsi ásamt fríðu föruneyti. Umferðin upp að gosstöðvunum var eins og á bissí laugardegi á Laugaveginum (tæknilega séð er/var þetta hluti af öðrum Laugavegi). Ferðin okkar reyndist hins vegar örlítið frábrugðin öllum öðrum ferðum því á meðan við vorum við það að príla yfir Heljarkambinn opnaðist ný sprunga við hlið fyrstu sprungunnar og fengum við frækilega björgun í þyrlu frá gosstöðvunum. (Sem mér þótti svosum ekki leiðinlegt).

Eftir björgunina urðum við að þræða slóðann til baka niður í Bása í kolbikasvörtu myrkri en fengum að hafa sjálft Mordor fyrir aftan okkur sem urraði og gaf frá sér skrítin hljóð.

Ferðin breyttist því í eitt heljarstórt adrenalínkast þar sem við áttum á hættu að lokast inni í Þórsmörk vegna óvæntra vatnavaxta. Það kom reyndar ekki til þess og ég endaði á að bruna (löglega sko) á bílnum hans pabba míns yfir ískaldar jökulár um miðja nótt. Ofan í einni slíkri keyrði ég meðal annars á ísjaka og held því fram að ég hafi verið hársbreidd frá því að upplifa annað Titanic stórslys. Nú eða þá að gera mig endanlega að athlægi meðal jeppakarla fyrir að hvolfa jepplingi ofan í lækjarsprænu.

Ég komst þó klakklaust (en ekki klaka-laust) í gegnum þetta með dyggum stuðningi farþeganna minna og svo þeystumst við öskrandi heim í súrrealísku landslagi sem innihélt norðurljós og eldgosabjarma í baksýnisspeglinum. Held að það hafi verið fullt tungl líka.

(Vil taka það fram að við þeystumst löglega.)

Þetta varð allt saman frekar spes.

En þar sem ég hef aldrei komið myndunum úr þessari ferð fyrir á alheimsnetinu þá vil ég nýta þetta fína tækifæri og gera það hér með:

Una að hjálpa hinum að velja bestu leið yfir ána.

Helga ljósmyndari

Kiddi og Ísland

Labbilabbilabb

Una og Ísland

Eldgos og Þóra. Ég sting upp á því að Þóra geri þessa mynd að CV-myndinni sinni.

Eldgos og Helga

Ég <3 Ísland

Hérna hefur mér verið bjargað úr bráðum eldfjallaháska og var síðust til að vera fleygt upp í þyrluna.

Öryggisbeltið er strengt yfir hina farþegana.

Ég er sem sagt utan við það.

Á vinstri hönd er þyrlan opin og björgunarsveitarmaður hangir útfyrir og skimar eftir fleiri ferðakindum.

Ég er hrædd við að detta út úr þyrlunni.

Fyrir neðan þyrlu er frussandi eldfjallagígur.

Það útskýrir svipbrigðin að einhverju leyti.

Að lokum er smá vídjó sem ég tók eftir lendingu:

Allar myndir hér:

Yfir og út!

Kriz

Ohh..

2011-03-25T10:36:00.002Z

Ég var, er og verð alltaf fúl út í sjálfa mig fyrir að finna ekki upp á svona góðum (og einföldum!) orðaútúrsnúningum:

Kreppufrétt:

Gröfuhafi á Álftanesi

urðar

verðandi

skuld.

(Höf. Eiríkur Gauti Kristjánsson)

Sjá betur hér.

Þessi 6 orð ná að rúma meira af íslenskri menningu heldur en öll bindi rannsóknarskýrslunnar + Íslendingasögurnar + heitupottarnir kl. 7.30 til samans.

Ævisöguritarinn minn.

2011-03-23T22:38:00.007Z

Það verður að segjast eins og er að internetið er orðið að einum heljarstórum gagnagrunni alls. Sem þýðir á móti að internetið er jafnframt með óþreytandi söfnunaráráttu.

Að vissu leyti má segja að internetið sé orðið að eins konar óumbeðnum ævisöguritari okkar allra og að enginn sé óhultur.

Ég þakka stundum örlögunum fyrir að hafa beðið með stofnun Facebook þar til ég náði að klífa yfir erfiðustu unglingsárin. Hefði vegir okkar legið saman fyrr væri internetið ábyggilega búið að klófesta skelfilegar sjálfsmyndaseríur, fyllirísmyndir frá hinum ýmsu rólóvöllum í Grafarvoginum og svo bara alls konar vandræðalegt gelgjustöff frá þessu hrikalega umbreytingarskeiði sem enginn vill kannast við um leið og því er lokið.

Því að án þess að við tökum endilega eftir því þá situr internetið í leyni og loggar allt sem fer fram:

Hvað við skoðum, hverju við hlöðum inn, hvað við sendum, hvað við skrifum, hvað við gerum. Þetta er þarna allt! Safnast saman í risastóra sprengju sem hægt er að varpa á okkur á krítískum stundum eins og við forsetaframboð eða í viðræðum við unglinga framtíðarinnar

(,,Nei veistu það Jónas.. ég drakk sko ekki neitt. Aldrei. Ekki fyrr en ég varð þrítug. Í þá tíð þá höfðum við það huggulegt og spiluðum á hljóðfæri um helgar. Það er annað en núna skal ég segja þér".

*Jónas segir ekkert en opnar möppu sem hann fann á gúgglinu og heitir ,,Kriz blekuð á Oliver á fölsuðum skilríkjum". Feis mamma.*).

Foreldrar í dag hafa það ágætt þar sem þau eiga 4-5 barnamyndir og kannski 20 myndir frá unglingsárunum og geta í kringum þær spunnið upp fína ævisögu sem hentar vel þegar ala þarf upp börn.

En nú er ég komin út af sporinu. Ég ætlaði ekki að tala um þetta.

Stundum getur nefnilega verið ágætt að hafa þennan hljóðláta ævisöguritara við höndina. Sérstaklega þegar maður þarf að grafa sig langt aftur í tímann.
Ég komst nefnilega að því í fyrradag að ég var listakona í mínum yngri árum. Var búin að steingleyma því. Um leið og ég gerði þessa uppgötvun rifjaðist það upp fyrir mér þegar mér fannst ægilegt sport að senda inn myndir í barnablað Moggans. Á hverjum laugardegi skoðaði ég samviskusamlega myndir frá öðrum börnum og beið spennt eftir að mínar myndir fengu birtingu.

Síðan leið og beið og ég hef að mestu leyti endurskrifað æskuminningar mínar. Ég var að eigin mati frábært barn sem gerði svalari hluti en að lita myndir og senda þær í barnablaðið. En ævisöguritarinn kippir mér til baka og segir mér sannleikann..umbúðalaust.

Rosa fínt.

Best að merkja myndina vel svo allir sjái hver teiknaði.

Einnig hrikalega fínt.

Mér finnst athyglisvert hvernig tunglinu tekst að speglast svona í vatninu.

Var greinilega snemma komin með góða tilfinningu fyrir absúrdisma.

Svo kemur líka glögglega fram hversu pólítískt þenkjandi ég var á unga aldri. Ég hafði skýrar og afdráttarlausar skoðanir, lá ekki á þeim og kom skilaboðum mínum vel til skila. Ég vildi að ég hefði farið í stjórnmálin.

Já.

(Æskuminningar í boði timarit.is)

Afstæðiskenningin

2011-03-20T23:13:00.011Z

Í morgun varð mér hugsað til Ragga sögukennara í Kvennó. Hugrenningatengslin komu ekki beint af sjálfu sér heldur var ég að borða hafragraut og skoða Landaprófíla á BBC.com. Hef stundum gert það þegar heimsmyndin verður flókin og ég skil ekki hvað er að gerast í Líbýu eða hvar kjarnorkuverkin eru að bráðna í Japan. (Þ.e skoða CountryProfiles, ekki borða hafragraut).
Hvar kemur Raggi sögukennari samt inn í loftárásir í Tripoli og kjarnorkuslys? Jú, hann kenndi mér átakasögu á sínum tíma og kynnti okkur fyrir þessari síðu. Meðal heimaverkefna hjá honum var að skrifa ritgerðir um átakasvæði í heiminum útfrá upplýsingum frá BBC.

Ég man að í þessum tímum þótti okkur 4FF-ingum eins og Raggi vildi okkur allt illt í heiminum með því að skikka okkur til að í bögglast í gegnum svona erfið orð og erfið málefni og erfitt líf. Þetta var hróplegt óréttlæti. Hélt Ragnar að við gætum bara lesið erfiða ensku rétt sisona? Hélt Ragnar að það væri bara sjálfsagt að skrifa eina blaðsíðu um Tamiltígra!? Nei, hélt ekki. Aumingjas við.
Vér mótmæltum öll.

Í morgun hló ég að þessari barnalegu Kristínu sem vissi ekki hvað hún ætti í vændum nokkrum árum síðar. Ég var nefnilega í svipuðu ástandi og Kvennó-Stína árið 2006. Sunnudagur framundan með HönnunX vandræðum sem voru óyfirstíganleg og skilaverkefnum sem virtust óleysanleg. Hvað veit ég hvað einsleitur diskur rennur lengi áður en hann rúllar? Og hvernig forritar maður facedetection í Python? Veit ég það? Nei! Nennti ég þessu? Nei!

Var til of mikils ætlast að fá eins og svo mikið sem EINN sunnudag til eigin afnota? Ha? EINN! Sem ég gæti notað í að gera bara eitthvað! Kannski vildi ég bara perla í dag. Kannski vildi ég bara liggja upp í rúmi og horfa á 12 þætti.
Ég strunsaði út og henti um leið öllum mínum vandamálum á vogarskál alheimsóréttlætis og orgaði hástöfum (inn í mér reyndar). Aumingja ég! Aumingja ég að eiga svona erfitt. Ég vildi bara hafa fara í kaffi til Karenar. Ég vildi bara fara í heimsókn til ömmu. En nei. Nei nei nei. Eyðum deginum í að finna hreyfijöfnur og eigintíðnir. Fine.

Skyndilega setti ég sjálfa mig í alheimssamhengi.
Ég sá fyrir mér hvernig starfsmenn í Fukushima kjarnorkuverinu hrukku í kút við alheimsorgið mitt. Japönunum sem voru að brasa við finna ættingjana sína í spýtnabraki var líka brugðið. Sömuleiðis íbúum í Tripoli sem ætluðu að eyða sunnudeginum í að reyna að bjarga sér.
Ég sá fyrir mér hvernig fólkið stífnaði upp af pirringi áður en það snéri sér að mér með samanbitnar varir og sagði:

,,Í alvöru Kristín? Segðu okkur meira.. hversu slæmt hefurðu það?"
(Einhverra hluta vegna talaði japanska hugarheimsfólkið mitt íslensku).

Hugarheimsfólkið starði á mig og beið eftir svari.
Ég vissi ekki alveg hvað ég átti að segja.

Allt í einu skammaðist ég mín hrikalega. Ég stökk til og tók vandamálin mín til baka af vogarskál alheimsóréttlætisins. Enda vógu þau hrikalega lítið þegar uppi er staðið.
,,Ég var að djóka.." muldraði ég við hugarheimsfólkið sem snéri sér sármóðgað aftur að brennandi kjarnaofnum og húsarústum.

Allt er afstætt. Að þurfa að skrifa eina blaðsíðu um átökin í SriLanka árið 2006 getur verið heljarinnar mál en getur varla flokkast undir óréttlæti og ofálag þegar það er borið saman við sunnudagslærdóm í skólanum árið 2011.
Og sunnudagur í skólanum er varla óréttlæti heldur.

Séð með öðrum gleraugum myndi ég eiginlega flokka það sem forréttindi...

Myndir

2011-03-19T23:46:00.004Z

Mér finnst gaman að taka ljósmyndir þrátt fyrir að vera ekkert sérstaklega góð í því. Að eiga góða myndavél er á to-do listanum og svo ætla ég líka að eignast mikinn frítíma þegar skólinn klárast í vor og taka myndir.

Þangað til læt ég mér nægja að skoða myndir sem aðrir taka. Hérna er myndband sem er meira en bara myndband. Þetta er nefnilega röð ljósmynda af ljósmyndum. Fullkomið, ekki satt?
Þetta er reyndar auglýsing en það er ekkert slæmt.
Textinn í laginu er líka ágætur og ég er að vona að hann sé sannur:

The years are flashing by and everything will change

But way down deep inside - we all just stay the same...

Kannski ég dúlli mér við þetta þegar ég fæ mér frítíma.

Ekki amalegt að eiga svona ævisögu.

Annað frábært í svipuðum dúr.

Ætla líka að gera svona ef einhver vill vera með.

Pot

2011-03-18T22:06:00.001Z

Það er allt svo vandræðalegt þegar því er slengt yfir á íslensku.

Ég var hársbreidd frá því að pota í Snædísi um daginn þegar facebook varpaði upp þessum skilaboðum. Einhvern veginn fannst mér potið verða svo perralegt og dónalegt á íslensku. Tónninn í skilaboðanum er líka hálfpartinn ásakandi.
Gerði ég mér grein fyrir því að ég var að fara að pota í Snædísi? Afhverju? Yrði Snædís alveg sátt við að ég potaði í sig óumbeðið. Hún yrði jú upplýst um það.

Ég fór að ímynda mér hvernig aðili frá Fésbókinni kæmi alvarlegur í bragði upp á Snædísi þar sem hún sæti grunlaus í skólanum. Hann myndi draga djúpt andann áður en hann hallaði sér upp að henni. Hann myndi jafnframt passa sig vandlega að enginn heyrði þetta mikilvæga trúnaðarmál áður en hann upplýsti hana:

,,Snædís, Kristín var að pota í þig...".

Snædís myndi fölna og grípa um munninn. ,,Kristín? Að pota í mig? En.. en.. ég skil ekki?"
Alvarlegi facebook starfsmaðurinn myndi kinka kolli og samhryggjast. Síðan myndi hann spyrja hvíslandi hvort Snædís vildi kannski pota í mig á móti en hún myndi einfaldlega bresta í grát.

.. nei ok nú er ég kannski að ofleika.
En svona finnst mér þetta bara á íslensku.

Árshátíð í kvöld...

2011-03-11T10:21:00.003Z

...vei!

--------
Lag dagsins:

Young Blood með The Naked and Famous.
Fékk þetta lag hjá Elfu í HR en textinn minnir mig grunsamlega mikið á Kvennóárin mín og Kvennófólk in general. Á kannski ennþá við í dag?

We’re only young and naive still
We require certain skills
The mood it changes like the wind
Hard to control when it begins
-----
We lie beneath the stars at night
Our hands gripping each other tight
You keep my secrets hope to die
Promises, swear them to the sky

Fúss

2011-03-08T17:58:00.003Z

Þegar ég er frekar slöpp, kvefuð og undir veðrinu bæði á íslensku og ensku (enska: under the weather = veikur, íslenska: Undir veðrinu = á kafi í snjó) og framundan er eftirfarandi:

- Halda fyrirlestur í efnisfræði
- 20% Próf í aflfræði
- Starfsnám
- Róbótaþjálfun
- Árshátíð þar sem ég þarf að vera fabúlöss...

..er þrennt sem ég get gert:

a)Ég get afneitað slappleika mínum
b)Ég get þóst vera fullfrísk
c)Ég hunsað slenið og frestað veikindunum fram að helgi

Þó virðist sem ég hafi ákveðið að velja valmöguleika d) sem er eftirfarandi:

d)Væla og vera almennt ógeðslega leiðinleg.

Snædís og aðrir skólafélagar sammæltust um að í dag væri ég leiðinlegasta manneskja sem þau hefðu hitt og að ég tæki engum sönsum. Snædís sagði jafnframt að ég gerði ekkert annað en að fússa og vera andstyggileg. Það er ljótt.
Ég ætla því að gera það sem er skynsamlegt í stöðunni og fara heim og hvíla mig.

Ég og þessi geðfúla smákaka eigum margt sameiginlegt í dag.

Og til að reyna að vega upp á móti negatívismanum sem umlykur mig í dag þá set ég hingað lag sem kætir mig og bætir:

Cut Copy og Take me over:

Óðar í Guggu - Óður til Guggu

2011-03-05T17:18:00.004Z

Gugga býr í útlöndum. Það finnst okkur leiðinlegt.
Við söknum hennar mikið og einn góðan veðurdag (notabene = eina góða veðurdaginn) í febrúar bjuggum við til myndband handa henni.
Það má sjá á fésbókinni hér:

Set svo inn smá myndir sem voru teknar við gerð myndarinnar. Er það ekki alltaf gert?
Svo verðum við eiginlega að gefa út aukaefni bráðlega þar sem við tölum inn á myndina og gerum svona ,,Director's commentary".

Mitt er þitt

2011-03-03T15:25:00.004Z

Ég er frekar óseðjandi þegar kemur að því hlusta á og finna nýja tónlist. Ramba öðru hvoru inn á lög sem ég fæ þráhyggjukennt æði fyrir og hlusta á aftur og aftur og aftur í nokkra daga. Þá kemur nýtt lag. Og ferlið hefst á ný.
Sumar hljómsveitir sitja í heiðurssæti og ég get hlustað á þær endalaust en aðrar koma og fara.

Ég heyrði ColdWarKids fyrst fyrir fjórum árum og rödd söngvarans Nathan Willett greip mig einhvern veginn strax. (Svona svipað og þegar ég hlustaði á Kings of Leon í fyrsta skiptið). Hrá og einlæg og hljómar einstaklega vel í góðum heyrnartólum.

Rakst á lag af nýju plötu CWK, Mine is yours, og þrátt fyrir að platan í heild hafi fengið misjafna dóma þá er ég að meta þetta lag mycket mycket.

Svo væri ég alveg til í að sötra öl í góðum gír með góðu fólki og hlusta á þetta PassionPit mix:

Er annars komin með gamalkunnugt eirðarleysi og kláða í lófana sem ég veit að hefur í för með sér útlandaþráhyggju innan skamms. Þetta virðist vera forritað í genamengið mitt. Býst við að þetta sé svipað ferli og kaupalkinn gengur í gegnum þegar hann vill alltaf kaupa sér ný föt. Mig langar reyndar líka í ný föt.
En þar sem útlönd eru ekki á dagskrá á næstunni og heimabankinn segir að það megi ekki kaupa föt þá er ekkert annað sem ég get gert en að róa mig niður, draga djúpt andann og fylgja þessu heilræði sem mig langar að læra að skrifa í kaffið mitt.

Lífið er smá fljótt að líða

Get kannski reynt að gera gott úr þessu öllu saman og talað útlensku við Inga og Karen (hann er jú 1/4 Júgóslavi og hún er 1/4 Ungverji. Það eru næstum útlendingar). Get líka farið í fötin mín á röngunni eða klætt mig í föt af Inga. Það er næstum því eins og að vera í nýjum fötum.
Jú, ég geri það bara.

Sólarreiknifræðingur

2011-03-01T10:22:00.005Z

Ég skal játa það..

... ég bíð spennt eftir sumrinu og ég hef gert það staðfastlega síðan í janúar.
Ég bíð óþreyjufull eftir því að vakna eldsnemma og sjá sólargeislana fylla stofuna mína á Hagamelnum og fara svo út að hjóla á rauða fáknum.

Og til að auðvelda mér biðina fann ég sérstakan sólarreikni á netinu. Hann má skoða hér.
Hérna fer ég reglulega og skoða klukkan hvað sólarupprásin var þann daginn, klukkan hvað hún verður eftir 10 daga og hvað er langt í að sólin verði komin upp klukkan 7. Ég skoða jafnvel klukkan hvað sólin kom upp fyrir mánuði og sé framfarirnar sem verða á hverjum degi.
Þetta er svo lúðalegt að það má helst ekki segja frá svona löguðu en mér er alveg sama.

Það er skemmst frá því að segja að eftir akkúrat mánuð verður sólin komin upp kl 6.47 sem mér finnst ásættanlegt. Og þá er að koma vor. Og páskar handan við hornið. Og Laugavegsgöngur (báðir Laugavegirnir). Og Austfjarðaganga. Og útskriftin mín. Og fótabað á Gróttu. Og sumargrill. Og brúnkusession á sundlaugarbökkum.

Allt hefur samt sinn tíma og þangað til þetta poppar upp ætla ég að njóta þess að vera hér og nú í mars. Skafa af bílnum með bros á vör og læra efnisfræði/aflfræði/róbótafræði með sól í hjarta.
Er að bíða eftir myndum til að geta skrifað statusreport fyrir viku 8. Hún var nefnilega hrikalega skemmtileg.

Set hérna inn lag sem ég fann í gær og mér finnst grúví og töff. Þegar ég hlusta á það er ég núþegar mætt í garðpartý með sólgleraugu að snabbast. Gott ef ég er ekki í leðurleggings, í alltof stórri peysu, með úfið hár og rauðan varalit.

Föstudagur. Já takk.

2011-02-25T10:48:00.004Z

Þetta á pínu við mig.. þá á ég við myndbandið sjálft, lagið og textann.

I'd rather dance with you than talk with you

,,The music's too loud and the noise from the crowd
Increases the chance of misinterpretation
So let your hips do the talking
I'll make you laugh by acting like the guy who sings
And you'll make me smile by really getting into the swing "

Mynd dagsins er tekin í Svíþjóð.
Í dag sakna ég Stokkhólms svolítið mikið.

Myndin sýnir mig, Snabba litla bestaskinn, að bjóða einhverjum vel völdum upp í Snabbadans*.

*Snabbadans er frumsaminn dans sem varð til í Sverige.

Óskalistinn..

2011-02-21T15:10:00.002Z

.. ég gæfi ógeðslega margt fyrir að eiga svona:

Vika 7

2011-02-21T00:46:00.002Z

Lindyhopp, heimshornadansiball hjá Unu, rúntur um miðja nótt að leita að norðurljósum (fundust ekki), SkjásEins partý á Esjunni (ekki spyrja mig afhverju ég var stödd þar), háskóladagur í HR, Black Swan, matarboð hjá mömmzu og pabbz og Norðurljósaskoðun á Gróttu (fann þau loksins) var meðal þess sem ég brallaði í þessari viku.

Ekkert af þessu var þó skráð í dagatalið og flokkast því ekki sem viðburður.

Óþrifadansinn - [e. Dirty Dancing]

Sá þessa mynd í fyrsta skipti á mánudaginn síðasta. Þá fór ég ásamt Snædísi og Unu í mánudagsbíó í Háskólabíó. Inni í salnum var yfirgnæfandi ójafnvægi í kynjahlutföllunum og þessir fjórir drengir sem sátu í stóra salnum máttu hafa sig alla við að kreista fram ekstra skammt af testesteróni til að breytast í ekki hnátur.
Þegar ég játaði fyrir stelpunum að ég væri að upplifa eggjandi mjaðmahnykki Patrick Swayze í fyrsta skiptið varð uppi fótur og fit. Hneykslunarsvipurinn og skammirnar sem ég fékk jafngiltu því að ég hefði upp á mitt einsdæmi byrjað að útlista fyrir þeim brengluðum blætum og hugarórum.

Óþrifadansinn stóð samt 160% undir væntingum og ekki skemmdi fyrir að stemningin í salnum var eins og á Villta-Vestursmynd í gamla daga. Kvenpeningurinn æpti og klappaði og bilaðist endanlega þegar Patti dró Baby úr horninu og upp á svið að dansa. Þá var ég næstum búin að standa upp og draga Snædísi og Unu upp á svið í heljarinnar Óþrifadans sem hefði án efa vakið lukku þar sem Una er Lindyhoppari og Snædís er Spinningdansari (hún var að enda við að semja dans sem spins my head around).

Dirty Dancing workout sem er viðeigandi að fara að stunda núna.
Er að leita mér að svona smart dansnærbuxum og danssokkum.
Endilega hafið samband ef þið eigið.

----

Upplifði síðan allra besta Konudag í heimi með uppáhalds kvenfólkinu mínu. Ég vil leggja til örfáar breytingar varðandi útfærslu og framkvæmd Konudagsins í framtíðinni.
Konudeginum ætti maður að verja með bestu vinkonum sínum eða mömmu sinni og frænkum eða bara ömmu. Gera síðan eitthvað hrikalega rómantískt og dúllulegt.

Ingi getur bara gjörsovel að gefa mér blóm og morgunmat í rúmið alla aðra daga.

Móðurást

2011-02-18T21:12:00.004Z

Föstudagar eru alla jafna bestu dagarnir. Allir eru í góðu skapi og taka lífinu mátulega alvarlega þar sem að helgin er rétt handan við hornið. Við Bieber (Justin Bieber that is.. bíllinn minn sem er jafnframt barnið mitt) eyddum stórum hluta dags í bíltúra út um allan bæ. Saman sungum við hástöfum í febrúarsólinni og lífið var frábært.

Síðustu klukkustund upplifði ég það að Bieber varð fyrir bíl og stuttu síðar var ég að snúa honum við og keyrði hann á háan kant. Ég sver að ég heyrði Bieber æpa af sársauka um leið og hjólkoppinn beyglaðist. (Kannski var það samt bara handleggurinn minn sem rakst í flautuna.)

Þegar mæður á borð við mig upplifa eitthvað þessu líkt er eðlilegt að þær örvænti og fyllist sektarkennd. Hvernig gat ég gert barninu mínu þetta?!

Ég keyrði heim með móðurhjartað kvalið af samviskubiti. Bieber var ekkert sérstaklega reiður.. hann var bara hissa og sár yfir því að hafa öðlast beyglu og sár á innan við 20 mín. Afhverju passaði ég hann ekki betur?

Ég er yfirleit í fylgd með 100 kg skóladóti og þegar ég kom heim dröslaði ég dótinu út úr Bieber og inn á stigagang. Þá tók ég eftir því að Bieber horfði ekki til baka og veifaði mér eins og hann er vanur. Hann starði bara kaldur út í buskann. Hnúturinn í maganum herptist.

Ég var hársbreidd frá því að stökkva upp í Bieber aftur, keyra hann inn á stigaganginn, upp stigann og inn í stofu. Síðan vildi ég hlúa að sárum hans, kaupa handa honum Hagamelsís, knúsa hann í allt kvöld og segja fyrirgefðu þúsund sinnum. En slíka hegðun væri frekar erfitt að útskýra fyrir Inga (og öðru fólki).

Þannig að úti á plani situr Bieber barnið mitt sár og leiður. Og inni sit ég með samviskubit.

Úff hvað það getur tekið á að ala upp bíl.

En ef Bieber les þetta blogg er ég með lag tileinkað honum. Ellie Goulding sem ég elska meira en margt syngur hér lagið Believe me. Lagið hljómar ansi oft á læri-playlistanum mínum.

Og trúðu mér Bieber.. ég ætlaði ekki að keyra á kantinn og ég vildi ekki að það yrði keyrt á þig.

Fyrirgefðu!

Fyrirgefðu þúsund sinnum.

The world dances to the rhythm of its own

heart beating for you, however you lose

So speak to me
believe, believe, believe me.
,,Believe me" - Ellie Goulding

Vika 6

2011-02-13T20:44:00.007Z

Enn önnur vikan sem var frekar tíðindalaus í listamálum. Það er ekki tekið út með sældinni að vera listakona. Ég hugsa að ég sæki fljótlega um listakonulaun til að geta sinnt listanum af fullum krafti.
Í þessari viku sleppti ég mánudagsbíói listans og lindyhopp æfingu eingöngu sökum tímaskorts og þreytu.

Hljóp þó í sjósund í hádeginu á föstudaginn. Eins og í fyrra skiptið skall á stormur og óveður rétt um það leyti sem ég fikraði mig skjálfandi og berskjölduð út úr búningsklefanum. Við pabbi háðum þreklega baráttu við slagviðrið á leiðinni út í sjó og ösluðum þar öldugang upp á háls.
Heildartíma varið í sjónum: 45 sek.
Eftir sjósundið settumst við svo í pottinn og þurfum á öllum okkar viljastyrk að halda til að þrauka í gegnum haglélsárás og hliðarvind.

Safnanótt var síðan næst á listanum og átti að afrekast á föstudagskvöldinu. Óveðrið frá því fyrr um daginn var ennþá upp á sitt besta þannig að það var ekkert sérlega freistandi að arka safna á milli í myrkri og roki.
Uppsöfnuð þreyta eftir vikuna gerði það að verkum að klukkan 9 á föstudagskvöldi lá ég máttvana uppí sófa og horfði á Í álgum [Bewitched] í boði RÚV. Það var ekki fyrr en klukkan 23.15 sem við Ingi risum á fætur og ákváðum að krossa Safnanóttina út af listanum.

Sjóminjasafnið:

Röltum niður í Víkina, Sjóminjasafn þar sem frænka hans Inga var með verk á sýningu. Ég hafði aldrei komið á þetta safn áður þrátt fyrir að það sé hérna rétt hjá. Atburðurinn var að sjálfsögðu ljósmyndaður og eftirá skruppum við í bjór á Bakkus. Gott kvöld.

Verkið hennar Mandý frænku.
Ingi segist vera að mæla það út en ég held hann sé frekar að gefa því ,,thumbs up".

Yndislega Eimskips-lógóið.

Ingi gengur plankann

SIngi sjómaður.

Og afþví að ég var svona slök í síðustu viku ákvað ég að skjótast niður á Ægissíðu og taka myndir af sjónum og fjörunni. Svona í stíl við Sjóminjasafnsþemað.

Markverður staður

Myndi ekki fúlsa við sjósundi í svona veðri.
Svona til tilbreytingar.

Þegar farið á stúfana að taka fjörumyndir í snjó er nauðsynlegt að vera í
röndóttum kjól, klossuðum gönguskóm og með rautt veski.
Alveg basic sko.

Mig langar í fisk

Gamla dags

Sunnudagsmatur:

Ég þjáist af eldamennskufælni á háu stigi. Sjálfstraust mitt á þessu tiltekna svæði í íbúðinni verður að engu í hvert sinn sem stíg þangað fæti og einhvern veginn finnst mér allt sem ég geri misheppnast. Spilar inn í að mér hefur tekist að klúðra einföldustu hlutum á borð við BettyCrocker brownies og ef hráefnin í uppskriftinni eru fleiri en fimm er það ávísun á harmleik.

Íranski nágranninn minn Svíþjóð var afar duglegur að lýsa yfir áhyggjum sínum þegar hann fylgdist með mér elda og spurði mig nokkrum sinnum hvort ég vildi ekki að þetta yrði gott!
Þetta hefur á endanum leitt af sér undarlega spéhræðslu og ég myndi frekar hlaupa um nakin á Laugaveginum heldur en að bjóða fólki heim í flókna og framandi matargerð.
Sem mér finnst óskaplega leiðinlegt því þrái ekkert heitar en að geta töfrað fram ástríðufulla rétti sem fær fólk til að gleyma stað og stund.
Ég er því að reyna að yfirstíga þessa fælni mína og í kvöld var komið að því að elda mína fyrstu almennilegu sunnudagsmáltíð. Það tókst. Feis íranski nágranni!

Lambafilé, bökuð kartafla, rjómalöguð sveppasósa
og bökuð paprika með zucchini, furuhnetu- og fetaostsfyllingu.

At my heels..

2011-02-09T10:22:00.003Z

Þetta gæti vorið sungið um mig.
Í huganum er ég úti að hjóla í miðnætursól og er að ná í hælana á vorinu en samt er bara febrúar.

Sometimes I don't know what I'm seeing
Who's keeping track of all that's breathing?
There's a world that's waiting for me
There's a world that's waiting for me

Vika 5

2011-02-06T22:36:00.011Z

Árið flýgur áfram en áramótaheitið mitt berst fyrir lífi sínu.
Það er svo mikið að gerast að ég hef varla tíma til að skoða prófa eitthvað nýtt, skoða eitthvað sniðugt eða taka myndir. Samt er ég alltaf að prófa eitthvað nýtt og skoða eitthvað sniðugt. Gleymi bara að setja það á calendarið og þar af leiðandi verður það ekki viðburður.

Prjónakaffi:

Þetta hafði ég aldrei prófað áður þrátt fyrir þráláta prjónaþráhyggju og kominn tími til.
Missti samt andann þegar ég steig inn á Amokka í Kópavogi og leit yfir salinn. Á annað hundrað prjónandi konur sátu uppteknar við iðju sína og á tímabili heyrðist ekkert nema smellir, sötr, skraf, skrjáfur og einstaka saumnálar sem duttu í gólfið.

Rétt upp hönd sem hefur séð 150 konur prjóna í einum sal

Við Björg komum okkur fyrir úti í horni þar sem við höfðum góða yfirsýn yfir kvennhafið. Að sjálfsögðu fengum við okkur kókósmarengs með vanillurjóma og eplum + uppáhellt kaffi á tilboði. Að okkar mati er skylda að borða rjómamarengs á prjónakvöldi. EvaRún bættist svo í hópinn og saman prjónuðum við peysur og sokka eins og enginn væri morgundagurinn.

Björg með vanillurjómaeplakókosmarengs.
Og lopapeysu.

Munaðarlausa prjónið mitt + uppáhellingur.

To-learn listinn minn

Ég hugsa að til hliðar við to-do listann minn þá muni ég skrá hluti á To-Learn lista. Pippi fór á svona bollakökunámskeið og ég skal borga honum fullt fullt af hamingjukurli ef hann vill kenna mér þetta.
Hversu svalt er það að borða köku með sykurmassablómi og glimmeri?
Það slær út risotto með gullkornum að mínu mati.

We are the robots

Þegar ég var á 1.ári í HR bjuggum við til rafal úr segli og vír. Þetta þótti mér afar merkileg smíð og enn merkilegra fannst mér að kaupa efnivið í umræddan rafal. Ég skrifaði um það hér.
Verkfræðistelpunum var öllum mikið í mun að gera rafalinn skrautlegan og fínan. Rafallinn okkar Snædísar var til dæmis með bleikum blómum og páskaunga. Ég man ekki hvort við nefndum þennan ágæta rafal eitthvað og þegar ég pæli í því man ég ekki einu sinni hvar hann er niðurkominn í dag. Kannski að ég spyrji að því á næsta fundi Rafskautanna, kvenfélagi hátækniverkfræðistúdína.

Þessa önnina er ég síðan í verkefni sem felur í sér að smíða róbót fyrir álverið í Straumsvík. Komin frekar langt frá páskaunga- og blómaskreytta rafalnum verð ég að segja. Þrátt fyrir að hafa lært ansi margt síðan ég vafði vír utan um pappaspjald þá held ég ennþá fast í þá skoðun mína að það sé vöntun á kvenlegum gildum og svona feminin touch í tækjaheiminum. Of mikið af mössuðum hamarshöggum og hrárri víraflækju.

Síðan verkefnið hófst hef ég barist fyrir því að álversvélmennið okkar verði í raun og veru vélkvendi! Hef meðal annars stungið upp á því að vélkvendið beri gullfalleg nöfn á borð við Alumína og Alfa en við dræmar undirtektir. Heitið ,,Alumina" víkur fyrir testesterónbelgdu nafnskrípi á borð við ,,Thermo-cop". Það finnst strákunum mikið svalara og gott ef þeir vilja ekki klæða róbótinn í leðurjakka og láta hann hreyfa sig með laser-hljóðum.

Nú síðast bauðst ég til að prjóna eitthvað fallegt á vélkvendið (eða jafnvel kenna henni að prjóna!) og þá var sagt stopp ég vinsamlegast beðin um að nota heilarokið (brainstormið) í eitthvað annað og betra.

Anywho.
Ákvað að í stað þess að svekkja mig á því að hafa ekki tíma í ævintýraleiðangra dag hvern þá skyldi ég bara setja á to-do listann þann hlut sem er hvað tímafrekastur: Skólann sjálfan!
Fórum nefnilega í vettvangsferð í Straumsvíkina og það hafði ég aldrei gert.
Tjeeékk!

Nú-öööö..

Ég sumsé sé.

Annarra manna aðgerðarlistar:

Ingi vann verðlaun í stuttmyndasamkeppni leikskólanna. Ég fór í BíóParadís á Degi leikskólans og horfði á stuttmyndina á bíótjaldi ásamt ungum leiknemendum og kennurum þeirra. Þurfti að taka lélegar myndir í símanum mínum sökum þess að myndavélin mín var fjarverandi.

Ingi ásamt lágvöxnu vinum sínum sem eru jafnframt leikarar í myndinni.

Verðlaun

Myndin

Er hætt í bili. Ætla að henda mér í sófann hjá verðlaunahafanum sem ég veit stundum ekki alveg hvort að sé leiknemandi eða kennari.
Akkúrat núna situr hann nefnilega og horfir á Lukku-Láka.

Þar til næst
RóbóStin.

Reality check!

2011-02-02T21:17:00.006Z

Sem þaulreyndur námsmaður til margra ára hef ég lært að 95% af námsefninu gleymist mánuði eftir fyrirlestur/próf... það er að segja ef maður rifjar það ekki upp reglulega.
Það hef ég sjálf sannreynt og efast stundum um að ég hafi nokkurn tímann setið heila önn í stærðfræði I. Og guð forði nokkrum manni frá því að staðhæfa að ég hafi víst setið í línulegri algebru - og náð flottri einkunn! Ég efast um að ég gæti bjargað lífi mínu ef ég mætti bara Gauss-eyða og ryðja stallaform.

Níutíuogfimmprósent-kenninguna má yfirfæra á veröldina í kring og eftir að hrunið átti sér stað var ég búin að gleyma því (95% notabene) að ég hefði átt hlutabréf á tímabilinu 2000-2008.
Verðbréfaskráning Íslands kann ráð við svona alzheimer-light og sendir mér reglulega áminningar. Bara svona svo að ég gleymi þessu aldrei aldrei.

Núll.

Ég er svo ótrúlega fegin að fá svona yfirlit. Þá get ég fært þetta inn í þar til gert verðbréfabókhald og haft það alveg á hreinu hvort ég er í plús eða mínus. Eða einhvers staðar þar á milli.
Ég er bara með áhyggjur af því hvort að framleiðslukostnaður þessa þýðingarmikla yfirlits hafi farið fram úr verðmæti hlutabréfanna. Það væri jú leiðinlegt.

Vika 4

2011-01-31T08:57:00.003Z

Síðasta vika einkenndist aðallega af skólaverkefnum og WorldClass tímum frekar en nýjungum.
Þegar ég sá fram að vikan yrði viðburðarlaus með öllu greip ég til minna ráða og fór í sjósund á föstudaginn.
Af undarlegum ástæðum sá enginn sér fært um að framkvæma þennan viðburð með mér...

..nema að sjálfsögðu faðir minn sem frelsaðist inn í sjósundsöfnuðinn fyrir tveimur árum og hefur allar götur síðan reynt að draga mig í sjóinn. Að hans sögn er ekkert betra en sjósund. Að busla í sjónum tvisvar í viku læknar alla núverandi sjúkdóma, fyrirbyggir flensur framtíðar og græðir sár fortíðarinnar. Að auk þess er það hjartastyrkjandi, geðbætandi og útlitsfrískandi.
Í rauninni skilur faðir minn ekki afhverju við höfum ekki gerst marfólk fyrir löngu og fært starfsemi okkar alfarið út í sjó.

Ég ákvað að láta reyna á þessa kenningu í hádeginu á föstudaginn. Hitakastið sem hefur leikið um suðvesturströnd landsins síðastliðna daga gufaði upp akkúrat í þessu hádegi og þegar ég rölti frá Háskólanum í Reykjavík niður í Nauthólsvík var frost og hliðstætt snjófjúk.

Mér leið nákvæmlega eins og myndin sýnir.

Fyrsta sjógangan. Mér finnst ég óvenju slök á myndinni.
Á myndinni má sjá föður minn beita frumlegum dáleiðsluaðferðum til að róa mig.

Pabbi farinn að synda.
Það er að líða yfir mig.

Farin að synda.
Þetta tókst.

Eftirá leið mér fáránlega vel. Gott ef ég var ekki orðin frískari, fyrirbyggnari, hjartasterkari og geðbættari. Held ég fari aftur.

Afnemum janúar

2011-01-26T21:51:00.012Z

Ég hef aldrei skilið almennilega orðatiltækið ,,að vinna myrkranna á milli."

Á þessum tíma árs er það nefnilega ekkert sérstaklega langur tími og manneskja sem vinnur aðeins milli myrkra hefur það bara nokkuð gott. Dúllar sér eitthvað milli 11 og 17 og hættir svo.

Þessa dagana finnst mér ég nefnilega ekki vinna milli myrkra heldur finnst mér ég miklu frekar vinna Í myrkri. Og það er satt best að segja orðið frekar þreytandi.

Í gær var meira að segja svindldagur þar sem ég keyrði í vinnuna í kolniðamyrkri og þegar ég ferðaðist mili staða um daginn var ekki dagsbirta heldur hvít, niðadimm þoka. Svo varð myrkur og þoka á leiðinni heim. Béskotans endemis vitleysa!

Ég neita að taka þátt í þessu! Ég vil fá sól og sumar strax! Og ég vil fá endurgreitt fyrir þennan svokallaða ,,dag" sem á að hafa átt sér stað í gær. Endurgreiðslan getur verið í formi peninga eða súkkulaðis.

Sé orðið smá eftir því að hafa hætt við Taílandsferðina í vor og gæfi ansi mikið fyrir þessa stemningu:

Ég á ströndinni

(Þ.e ef ég væri karlmaður)

En það er jú aðeins átt ráð við þessari Thailandsstrandarþrá og skammdegisdoða og það er að gera eitthvað í þessum dúr í stofunni:

Næstum eins og í alvörunni

(*Kristín skrifar í afneitun*)

Get staðið á hverjum morgni fyrir framan stofuvegginn og andað að mér ímyndaðri sjávarseltu. Spurning hvort ég geti líka legið þarna og náð einhverju tani? Platað Inga til að færa mér kokteila þar sem ég flatmaga á parketinu.

Komið nóg af bulli. Ætla að standa upp úr sófanum og sýna lit í ljósi þess að Ingi þýtur hér um eins og eldibrandur, þvær þvott, vaskar upp og gengur frá dóti. Hann er jafnframt að nota þöglu aðferðina mína sem felst í því að hafa svolítið hátt á meðan tiltekt stendur og líta öðru hvoru á mig með þýðingarmiklu augnaráði. Segja ekki neitt en segja samt allt.

Ég nota hins vegar fattlausu aðferðina sem felur í sér að þykjast ekki taka eftir þöglu aðferðinni. Líta svo upp þegar hann hengir upp síðustu flíkina eða vaskar upp síðasta glasið og segja svo með miklum vonbrigðatón: ,,Æj! Ertu búinn að öllu!?? Ohh.. Ég ætlaði að vaska upp!". Þykjast svo ótrúlega ósátt við þróun mála og réttast væri ef Ingi hreinlega bæði mig afsökunar á tillitsleysi sínu þegar hann tók fram fyrir hendurnar á mér og æddi í uppvaskið án þess að spyrja mig.

Þar til næst.

- K

Vika 3

2011-01-23T22:45:00.011Z

Handboltakvöld:
@Björg og Pippi

Játning 1: Ég er ekkert sérstaklega hrifin af handbolta.
Játning 2: Mér fannst ekkert ógeðslega ósanngjarnt og leiðinlegt þegar Stöð 2 fékk réttinn til að sýna handboltann núna þegar HM stendur yfir..

Játning 1 flokkast undir landráð og föðurlandssvik og því mun ég aldrei viðurkenna þetta opinberlega. Og þar sem ég er svo mainstream þá ætla ég að halda því fram að ég sé virkilega reið og sár yfir því að geta ekki fylgst með handbolta í opinni dagskrá á RÚV. Stöð 2 ætti að skammast sín! Ég er fjúríus! Alveg brjáluð sko! Ha!

Ég mætti samt á handboltakvöld á mánudaginn og meðal þess sem ég afrekaði var að klára Sólblómabreiðuna mína. Margnota trefil sem ég er ekki alveg búin að gefa hlutverk í lífinu. Kannski er þetta dúkur, kannski sófaskraut og kannski er þetta einfaldlega bara sólblómabreiða.

Áfram Ísland.

Jójó!
Þátttakendur: Rakel, Ragga, Marit, ég og Harpa (í gegnum Skype).

Smakkaði yo-yo ísinn í fyrsta skiptið. Sem ísáhugakona hef ég smakkað betri ís. En framsetningin var skemmtileg og ég útiloka ekki endurkomu. Átti samt erfitt með mig og setti óvart sex bragðtegundir í sama boxið. Og sjö mismunandi nömm. Og fullt af ávöxtum. Og sósu. Gæti haft áhrif á heildarbragðið en ég veit ekki.

Það er ekki að ástæðulausu sem fagfólk er fengið í að setja ís í form.
Þetta er erfitt.

Karen keyrir!
Þátttakendur: Ég og Karen

Já, í fyrsta sinn á Íslandi sást til mín í farþegasætinu og Karenar við stýrið. Yndisleg stund.
Karen er frábær bílstjóri og þessi atburður átti skilið að vera ljósmyndaður.

Skyggniskoðun

Puðrildapjátur
Þáttakendur: Ég, Karen, EvaRún, Björg, Gugga og Helga.

Við hittumst galvaskar hjá EvuRún. Þemað var 20's og skylda að vera með rauðan varalit, perlur, naglalakk og hlusta á tónlist frá þessum tíma. Það heppnaðist prýðilega og við sátum heillengi, borðuðum indverskan mat og ræddum allt sem hugsast gat. Festumst sérstaklega lengi í ákveðnum brúðkaupsumræðum....

Ég gæti vel hugsað mér að giftast Björgu..

.. og eiginlega Helgu líka.

EvaRún**

Eitthvað ógisslega fyndið.

Skál fyrir mér
Skál fyrir þér
Skál fyrir öllu bara.
(Sérstök skál fyrir brúðkaupi þarnæsta sumar)
Er að meta EvuRún að gægjast.

Svavar Knútur á Rósenberg
Þáttakendur: Ég, Ingi, Erla María, Grétar, EvaRún og Simmi.

Eitt orð um þessa tónleika og þennan performer:

Brilliant!

Vil gera plöturnar hans að skyldueign.
Eða að minnsta kosti að skylduhlustun.
Við EvaRún ætlum að leigja hann til að elta okkur um landið í sumar og láta hann spila stemningslög á kvöldvökum.
Eða fá hann til að spila í afmælinu okkar. Eða brúðkaupinu. Eða bara úti á túni.

Þar til næst

-K-

Skuldadagar - vika 2

2011-01-18T21:56:00.011Z

Það var sem mig grunaði – myndavélin mín hætti að láta eins og fífl og lét loksins finna sig í hanskahólfinu mínu. Ekki veit ég hver setti hana þangað en það var pottþétt ég.

Annars finn ég það núna hvað ég er ánægð með þetta áramótaheit. Um leið og skólinn byrjaði aftur var eins og á mig hryndi heilt tonn og ég var sekúndubrot frá því að detta í vinna-borða-sofa rútínuna eins og ég er vön. Sú rútína felur í sér djöfulgang frá morgni til kvölds og svo stjarfa sjónvarpslegu þangað til ég lognast út af alltof seint.

Janúar er nefnilega sá mánuður sem ég á hvað erfiðast með. Myrkur myrkur myrkur, mikill skóli, hliðstæður vindur, kuldi og meira myrkur. Það getur verið hrikalega íþyngjandi og þreytandi.

Þá er frábært að horfa á google-dagatalið sem við stelpurnar erum að setja saman og horfa á viðburðina sem við erum búnar að bóka okkur á. Viðburðir sem eru eins og sólskin.

Og ef hlutirnir eru skráðir og bókaðir þá þarf að mæta. Ekki orð um það meir. Og það..

.. það bjargar geðheilsunni!

Frænkustólar:

Þegar við Ragnheiður Lára fórum með ömmu á karíókí maraþon í Norræna húsinu um daginn rákum við augu í verðlista nokkurn á leiðinni út. Og þar sem við erum eyðslusamar að eðlisfari gátum við ekki sleppt því að athuga hvað væri á boðstólnum. Húsgögn! Stólar og sófar sem gestir Norræna hússins sátu í á meðan þeir hlýddu á misfagrar raddir samlanda sinna þessa helgina. Það mátti kaupa þá!

Við Ragnheiður hugsuðum samstundis það sama og stukkum inn í sal til að velja okkur fórnarlömb. Örlögin höguðu því þannig að tveir grænir og rósóttir hægindastólabræður sátu þarna stilltir og prúðir. Þeir yrðu okkar! Við keyptum þá strax fyrir klink og fengum hjálp frá tengdapabba við að flytja þá heim.

Þó þeir séu slitnir og örlítið snjáðir hér og þar þá þykir okkur undurvænt um þá.

Þeir eru frænkustólar.

Minnir okkur á að við getum alltaf stólað á hvor aðra.

Þessi hægindastóll var á boðstólnum í karíókímaraþoni.

Hann heitir hér með Boðstóll.

Hádegisfyrirlestur í Þjóðminjasafninu:

Við Björg kíktum á hádegisfyrirlestur í Þjóðminjasafninu sem bar yfirskriftina: Nútímakonan – Birtingarmynd hins ókvenlega.

Þar fjallaði Erla Hulda Halldórsdóttir um stöðu kvenfrelsiskvenna um aldamótin 1900 og fjallaði sérstaklega um Bríeti Bjarnhéðinsdóttur og það mótlæti sem hún þurfti að þola á sínum tíma.

Mjög áhugavert satt best að segja.

Og þar sem að atburðinn þurfti að ljósmynda ákvað ég að það væri asnalegt að taka mynd af konu að halda fyrirlestur. Ég ákvað að finna umræðuefnið sjálft og ljósmynda það. Ég lagði leið mína niður í bæ og fann BríetarBrekku á Þingholtsstræti.

Ég verð að játa að ég vissi ekki nákvæmlega hvar lundurinn var. Þurfti meira að segja að símagúggla staðsetninguna. Kemur kannski upp um fáfræði mina í þessum efnum.

Samkvæmt heimasíðunni sem ég fann í símagúgglinu mínu er torgið merkilegt nokk. Í miðju torgsins er munstur sem var notað í klæði sem Bríet gaf dóttur sinni á sínum tíma.

Utan um munstrið hringast vísa sem Bríet samdi

til dóttur sinnar og var einnig fengin af klæðinu:

„Stígðu ófeimin stúlka upp og stýrðu klæði, yfir geiminn yfir græði, allan heiminn skoða í næði.“

Á síðunni stóð að ,,torgið verndar grösugar hæðir ,,kvenlegir barmar” og að þar sé við hæfi að tylla sér niður og ræða um kvenfrelsisbaráttu. Ég verð að játa að það hef ég aldrei gert. Spurning um að setja það í google-dagatalið mitt?

Þegar ég steig af rauða fáknum í rannsóknarleiðangrinum mínum spratt upp að mér maður.

Hann hafði mikinn áhuga á hjólinu mínu og spurði karlalega hvort ,,ég ferðaðist mikið á honum þessum?".

Svona eins og ég væri á upphækkuðum jeppa en ekki stelpulegu hjóli.

Ég bjóst við því að hann myndi sparka í dekkin og hrækja.

Ég játaði því og þá tók hann í höndin á mér og sagðist heita Óskar.

Svo fór hann.

Myndin sýnir Óskar að fara.

Spilakvöld:

Það var hóað saman í spilakvöld sem var haldið hér á Gólfsetusnáðanum. Þetta var afar sérstakt spilakvöld að því leiti að það var ekkert spilað. Við hittumst, töluðum, settum upp spilið, töluðum, röðuðum upp leikmönnum, töluðum, lásum reglurnar, töluðum. Settumst í sófann, töluðum.

Klukkan orðin margt, töluðum. Stelpurnar fóru heim.

Spilakvöld - tilbúið til notkunar.

Um þetta leiti hef ég líklegast gengið í svefni og sett myndavélina mína í hanskahólfið mitt og því á ég engar myndir af Zoëga ættarmótinu í Iðnó, miðbæjarröltinu með Marit þar sem ég kaupbrjálaðist í Kolaportinu (fyrir 5þús kall… tek það fram) eða þá frá brjálaðri sumarbústaðferð með HR stúlkum þar sem við höguðum okkur eins og bólugrafnir, amerískir pæjudrengir. Hugsanlega er líka best fyrir alla að myndirnar sem voru teknar í þeirri ferð líti aldrei dagsins ljóst.

Þangað til næst.

Afsakið hlé

2011-01-16T18:27:00.003Z

Vegna tæknilegra örðugleika get ég ekki staðið við áramótaheitið mitt þessa vikuna.
Glatað!
Ég finn ekki myndavélina mína. Ég skil hana ekki við mig og er það eflaust ástæðan fyrir því að ég get engan veginn rakið slóðina til baka og áttað mig á því hvar ég hef skilið hana eftir. Er hún í bílnum? Á öllum stöðunum sem ég er búin að fara á síðustu daga? Ég er búin að leita út um alla íbúð.

En að öðru leiti hef ég staðið við áramótaheitið og vel það. Það er að segja, hvað varðar framkvæmdina. Er líka með þetta allt saman skráð þannig að um leið og myndavélin hættir þessum gelgjustælum og kemur aftur til mín þá mun ég henda inn myndum fyrir viku 2.

Annars reyndist ég sannspá og skólinn stormaði inn í lífið mitt af öllum sínum þunga í síðustu viku. Ábyggilega tvo og hálft tonn. Er í afskaplega spennandi verkefnum en líka framandi og flóknum þannig að spennuhnúturinn í maganum er tvíhliða og rúmar í senn ógnarkvíða og hrikalegan æsing.

Í staðinn fyrir áramótaheitsfærslu set ég inn lag dagsins sem er frekar einkennandi fyrir hugarástandið sem ég er í þessa dagana og hef verið í í þónokkurn tíma.
Carpenters dúettinn á sérstakt hólf í hjartanu mínu. Samkvæmt foreldrum mínum var ég afskaplega hrifin af þeim þegar ég var fjögurra ára og Guðrún frænka gaf mér geisladiskinn með þeim í afmælisgjöf. Ég á líka óljósa minningu af sjálfri mér þegar ég lá upp í rúmi hjá mömmu og pabba um hánótt og grenjaði útaf eyrnabólgu. Mamma og pabbi voru ráðalaus og einhverra hluta vegna krafðist ég þess að heyra Carpenters.(?)
Ég man að á endanum hringdu elskulegir foreldrar mínir í Bylgjuna og báðu þá um að spila lag með þeim til að róa mig.

Ég set eiginlega spurningamerki við þessa minningu og þyrfti að fá þau til að varpa ljósi á þetta atvik. Það er margt sem kemur ekki heim og saman. Kannski er minningabankinn minn bara með lygasýki. En hvað um það, þessi systkini voru eðal.

Carpenters - We've only just begun:

We've only just begun to live
White lace and promises
A kiss for luck and we're on our way
We've only begun

To-do listinn - aðgerðaráætlun 2011

2011-01-10T00:45:00.021Z

Meðfylgjandi færsla er hluti af áramótaheitinu mínu sem felst í því að finna að minnsta kosti einn skemmtilegan/þjóðlegan/menningarlegan hlut á viku, skrásetja hann, fá fullt af fólki með mér í lið, framkvæma hlutinn og blogga um hann.
Verð að útskýra þetta seinna en þeir sem eiga hlut að máli vita um hvað þetta snýst.

Vika 1:
Í síðustu viku var ég í 100% fríi sem hafði ábyggilega áhrif á framkvæmdagleðina í mér. Ég geri fastlega ráð fyrir því að þegar vinnuálagið í skólanum kæfir mig og dregur mig niður þá gæti svo farið að eini skemmtilegi/nýi/þjóðlegi hluturinn sem ég framkvæmi verði skottíshoppiskopp í hópavinnuherbergi í HR. En það verður þá bara ljósmyndað og skrásett eins og hvað annað. Ég hef samt fulla trú á því að hópurinn sem ég bjó til í kringum verkefnið muni draga mig á lappir og gera eitthvað skemmtilegt.
En byrjum nú:

1) Litlujól með Kvennaskólapíum
(Þátttakendur: Ég, Björg, Helga, Karen, Eva Rún, Gugga)

Þrátt fyrir hversdagslegt yfirbragð (hvað er merkilegt við litlujól?) þá voru litlu jólin okkar sérstök. Í fyrsta lagi voru þau haldin eftir áramót. Í öðru lagi drógum við allar eina manneskju til að gefa jólagjöf og varð gjöfin að uppfylla eftirfarandi skilyrði:
- Hún þurfti að vera heimagerð.

Það vakti athygli að engin gjöf var nálægt því að eins. Björg bjó til dæmis til veggklukku handa mér! Ég endurtek.. hún bjó til veggklukku! Sagaði og bæsaði og boraði eins og eitt stykki eplaklukku! Einnig var þarna að finna skartgripi, skartgriparamma, stækkaða ljósmynd og flík, heklaða skál og dagatal. Gúrmei gaman.
Við borðuðum indverskan mat á la Pippi, spiluðum fimbulfamb, lærðum ný orð eins og ,,puðrildi" og höfðum það hyggeligt.

Fimbulfamb í fullum gangi.
Ég var bleiki kallinn og þess má geta að ég var í þessari stöðu allt spilið.
Ég er léleg í fimbulfambi.
Á myndinni finnst mér bleiki kallinn eitthvað svo einmana á svipinn.
Ég held hann hafi verið það í alvöru.

2) Reykjavíkurtúristi
(Þátttakendur: Ég, Una, Cina)

Ég er ferðalangasegull. Án minnstu áreynslu virðist ég sífellt draga að mér villuráfandi ferðalanga sem álpast til að verða á vegi mínum. Ég gref þá upp í afskekktum skúmaskotum og drösla þeim svo með mér hvert sem ég fer. Ingi er orðinn vanur því að ég hringi til að tilkynna honum að Josh eða Jane sem ég hitti í strætó verði í mat og sá hinn sami muni líka verða viðstaddur afmæli, ættarmót og barnsfæðingar sem gætu átt sér stað. Inga má ekki heldur bregða ef hann vaknar og finnur nýtt fólk sofandi í sófanum. Ég fann Cina í Stokkhólmi. Eða réttara sagt, hann fann mig. Cina er toppnáungi og ekki spillir fyrir að nafnið hans rímar við Stína. Hann elskar elskar elskar Ísland. Ég elska túrista. Díll.
Ég hitti á hann og sýndi honum borgina. Hemmi&Valdi - Hallgrímskirkjuturn - höggmyndagarður Einars Jónssonar - hittum Unu - gefa öndunum brauð - Listasafn Íslands.

Séð ofan úr Hallgrímskirkjuturni.
Ó borg mín borg.

Önd.
Mér finnst eins og hún sé í tilvistarkreppu.
Cina gefur gæsum.
Gæsir tilbiðja Cina.

I feel wanted...

3) Lindyhopp
(Þátttakendur: Ég, Ingi, Una, Cina)

Prófaði LindyHopp með Unu og Inga. Það er snilld! Sökum lélegra gæða í myndavél eru myndirnar frekar blörraðar en það verður að hafa það. Flass hefði tekið allan sjarmann í burtu þannig að ég valdi draugakenndar útlínur umfram kalda birtu.
Ég Lindyhoppaði:
a) á miðvikudaginn á Hverfisgötu 46 með Unu, Inga, Lindyhoppurum og rónum. Interesting.
b) á laugardaginn með Unu og Cina [Að sjálfsögðu er nýfundni útlendingurinn látinn LindyHoppa án þess að hafa nokkuð um það að segja]. Þetta var á nýársfagnaði Háskóladansins í Iðnó þar sem stelpurnar voru í 50's kjólum með uppsett hár og strákarnir með axlabönd og kaskeiti. Nema Cina.. hann var í lopapeysu. Lovlí!

Hér sést glitta í mig og Inga hoppa.

Fagfólk LindyHoppar í Iðnó

4) Sushihittingur
(Þátttakendur: Ég, Gugga, Baldur, Helga, Freyja og Karen)

Í kuldakastinu sem skók landið hittumst við í frumskóginum í Fishmarket og fengum okkur sushi. Freyja fékk sér ekki sushi heldur fékk kókómjólk og rúsínur. Að öðrum þátttakendum ólöstuðum fannst mér hún bera af þar sem hún var með uppistand, dansaði fyrir alla viðstadda, teiknaði nákvæma mynd af Baldri og var almennt frábær.

Sushi bíður þess að ég borði það.

5) Frumsýning á nýju íbúðinni hennar Rakelar
(Þátttakendur: Ég, Hjördís, Marit, Rakel, Ragnheiður og Kristín Lára).

Ég gerði fleiri nýja hluti í vikunni og sá íbúðina hennar Rakelar í fyrsta skipti. Allt of flott!
Rakel eldaði ofan í okkur jólamat og bakaði köku og svo sátum við spjallandi fram á nótt.

Jólatréð hennar Rakelar.
Engill og hjarta.

6) Karíókí maraþon í Norræna húsinu
(þátttakendur: ég, Amma og Ragnheiður Lára)

Kíkti með ömmu og Ragnheiði í Norræna húsið þar sem Björk stóð fyrir karíókí maraþoni í tengslum við www.orkuaudlindir.is.
Horfði á ýmsa áhugaverða einstaklinga taka lagið en best fannst mér þegar Megas tók ,,Can't help fallin' in love".

Hér sést amma mín virða fyrir sér karíókíþátttakendur.
Takið sérstaklega eftir græna, blómótta stólnum.
Ég á hann nefnilega.
Ég keypti hann þegar ég fór.
Ragnheiður keypti sér eins stól.
Við erum fjárfestar.

Fimm sekúndum eftir að ég tók myndina stóð ég við hliðiná Björk
og söng ,,Stóð ég út í tunglsljósi".
Hefur alltaf verið á to-do listanum að gera það...eða þúst..þannig séð.
Get strikað það út núna.

7) Kandíland - danssýning
(Þátttakendur: Ég, Hjördís, Kjartan, Kristín Þóra)

Fór að sjá stelpurnar í Íslensku Hreyfiþróunarsamsteypunni setja upp dansleikhúsverið Kandíland. Mér fannst það brilliant og skora á sem flesta að sjá það. Reyndar er hætt að sýna það sem er synd. En þá skora ég á fólk að skora á þær að sýna það aftur.

Mynd fengin héðan.

8) Golden circle
(Þátttakendur: Ég, Ingi, Cina og Piedro)

Við Ingi fórum í Gullnahringsferðalag og lögðum í púkk sitthvoran ferðalanginn. Þetta var sérstök ferð að því leiti að hún var farin um hávetur og á tímapunkti breyttist ferðin í kapphlaup við tímann þar sem birtan var af skornum skammti. Það er erfitt að skoða Gullfoss í kolniðamyrkri. Þetta var samt frábært og ég man ekki eftir að hafa séð Strokk gjósa í gaddfreðnu sólarlagi eða séð Gullfoss í klakaböndum.
Útlendingarnir okkar voru gjörsamlega heillaðir þar sem við stóðum alein á klöppinni við Gullfoss og vildu ekki fara heim.

Strokkur í stuði

Þó að maður standi í sólarlagi við Geysi þá þarf samt að sinna símtölum.

Gullfoss frosinn

Hef ekki meira að segja að sinni og hef þó sagt mikið. Verð að segja að ég er ótrúlega ánægð með þessa fyrstu viku ársins. Offramboð af skemmtilegum hlutum. Vikan gaf góð fyrirheit um komandi tíma. Er líka ánægð með vinkonur mínar sem tóku svona vel í verkefnið og hlakka til að skipuleggja og strika út hluti af listanum með þeim.
Ég er svolítið spennt að sjá hvernig færsla 52 verður í samanburði við þessa en um leið verð ég hrædd um að þetta klúðrist. Takmarkið þessa stundina er því að finna eitthvað til að skrifa um fyrir viku tvö.
Ég er samt ánægð að ég lofaði ekki að fara snemma að sofa á árinu því þá væri ég búin að brjóta það loforð.

Þangað til næst...
Kriz

Logn og ládeyða..

2011-01-03T17:57:00.003Z

... á þessu bloggi.

Kom heim fyrir tveimur vikum og hefur það verið sérdeilis ljúft og fínt.

Einhvern veginn minnkar bloggþörfin í heimahagamelnum og það brennur ekki á mér að birta myndir af mér í Kringlunni eða í matarboðum hjá skyldmennum.

Eitthvað finnst mér þó leiðinleg tilhugsun að hætta þessum tilgangslausa fréttaflutningi hjá mér og hver veit nema ég haldi því áfram. Þó ekki nema fyrir sjálfa mig.

Síðan ég kom heim hef ég legið afvelta í smákökumylsnu, troðið í mig reyktu kjöti/soðnu kjöti, hangikjöti, drukkið jólasúkkulaði, innbyrt rjóma í öllum hugsanlegum birtingarformum og skolað honum niður með smjöri.

Fólki virðist mikið í mun að ég léttist ekki um eitt gramm um hátíðarnar og það er veist að mér af mikilli hörku. Fjórættuð jólaboð (= jólaboð úr báðum ættunum mínum og báðum ættunum hans Inga) hægri, vinstri, út og suður og ég skal ekki svíkjast undan. (Sem ég geri að sjálfsögðu ekki).

Mér er farið að líða eins og Foie Gras in the making.

Tilvonandi gæsakæfan kveður

Þriðji í aðventu og Lúsíur

2010-12-14T11:46:00.006Z

Hej allihop!
(Skv hinum sænska Henrik má ekki segja ,,Hej allihop" nema maður sé að tala við 6 ára börn í sunnudagaskóla en mér finnst þetta svo steríótýpísk kveðja að ég hef hana hér).

Nokkrar myndir frá næstsíðustu helginni minni hér í Stokkhólmi (*snökt*).

Fór í afmæli til Lennarts.
Hann og vinur hans héldu grillveislu úti í garði og
þar stóðum við öll og mauluðum hamborgara í myrkri og frosti.
Það var ágætt að hlýja kalda putta yfir eldinum.

Eldurinn heillar.
Daginn eftir lyktaði ég eins og hangikjöt.

Hérna voru tærnar hættar að gefa frá sér lífsmörk.
Þá var gott að skella fótunum á grillið.
Eftir grill og djamm úti í garði færðum við partýið inn í hús þar sem ég fékk að upplifa hollenskt/þýskt partý af bestu gerð þar sem dansað var upp á borðum, stólum og sófum.
Vegna ritskoðunar fara engar myndir úr því boði hingað á netið.

Daginn eftir tók ég mér lærdómspásu og fór með Maó Ólátagarðsbarni í kínverskar matvörubúðir. Ég er búin að suða í honum frá því að ég kom hingað að fá að koma með þegar hann verslar í matinn. Hann notar alls konar krydd og dót sem ég hef aldrei séð og ég var því æsispennt þegar við lögðum af stað í matarleiðangur. Leið eins og ég væri að fara til útlanda.
Ég fann tedeildina og hnaut um þessi ágætu te.
Að mínu mati er sliming-te mun betra en slimming-te.
Jólagjöfin í ár.

Bara ef einher er í vafa um hvernig á að brúka þetta ágæta te.
Mig langar einmitt ekki að control food consuming
þannig að þetta hentar mér greinilega prýðilega.

Hérna bað Maó mig vinsamlegast um að hætta að taka myndir af matnum eins og einhver túristi því það væri vandræðalegt og asnalegt (fyrir hann). Ég varð góðfúslega við þeirri bón.

Svo fengum við okkur aðventukaffi (þeas aðventukaffi fyrir mig - venjulegt kaffi fyrir hann þar sem hann heldur jú ekki jól) og plönuðum heimsóknarferð mín til Kína.

Lúsíudagurinn 13.desember 2010
Á bókasafninu í KTH voru Lúsítónleikar snemma um morguninn.
Mjög góð byrjun á degi.
Eftir það var boðið upp á kaffi, julglögg og lussekat.

Aðrir Lúsíutónleikar á borgarbókasafninu síðar um daginn.

Mér finnst persónulega frekar áhættusamt að ganga um með kerti á hausnum innan um allar þessar bækur en það er kannski bara ég. Svíar lifa á brúninni.
Reyndar verð ég líka að viðurkenna að bækur og ljóshærð Lúsía tóna afskaplega vel saman! Ég er ennþá með sting í maganum af öfund yfir því að hafa ekki verið beðin um að vera Lúsía. Lúsíustelpur þurfa ekki að syngja með kórnum heldur standa bara með spenntar greipar og horfa fallega. Ég get það alveg! Ég ætla að senda Lúsíuskipulagsnefndum harðort bréf.

Lokavikan runnin upp og to-dolistinn er langur lengri lengstur! Alls konar dinnerpartý, lokapartý, kveðjupartý, skíðaferð, Hnotubrjóturinn, jólagjafainnkaup, pakka niður dóti, laga til í herbergi, drekka jólaglögg og knúsa Lappis.

Er stokkin í reglunarfræðipróf.

Men stjärnorna de blänka på himmelen..

2010-12-10T15:49:00.004Z

Að læra undir próf í sænsku er ólíkt skemmtilegra en að læra undir próf í reglunarfræði.
Sænskupróflestur felur í sér að skoða sagnir og setningar sem eru ekki svo frábrugðnar þeim dönsku og íslensku og lesa texta um Anders og Kristine som arbetar på en restaurang i Stockholm. De stiger upp klockan sju och klär på sig. Jaså!

Svo hef ég formlegt leyfi til að skoða ýmislegt á netinu - svo lengi sem það er á sænsku! Þannig að ég er búin að horfa á 6 myndbrot á Dagens nyheter.se þar sem sænskur Karl Berndsen kennir dömum að krulla á sér hárið með sléttujárni. Svo malar sænska ríkisútvarpið í bakgrunninum. Akkúrat núna er bókaklúbbur í gangi þar sem verið er að ræða Jane Eyre. De tycker mycket om boken. Jaha!

Svo má ég að sjálfsögðu hlusta á jóla/Lúsíulög svo framarlega sem þau eru sungin á sænsku. Ég er því búin að hlusta á 10 útgáfur af Steffan var en stalledräng og öfunda stelpurnar í myndböndunum sem fá að vera Lúsíur og hafa kerti á hausnum. Er að hugsa um að búa mér til kertakórónu (þar sem það er jú Lúsíuhátíð á mánudaginn) og bera hana við hátíðlega athöfn inni á Skálhöll.

Fann samt sænska þjóðlagasveit í anda Þrjú á Palli. Það er komin klassísk skilyrðing í hausnum á mér sem tengir saman þríeykið í Þrjú á palli og jólahald á mínu heimili.
Þegar Þrjú á Palli syngja ,,Komdu til mín fyrsta kvöldið jóla" er nefnilega komin Þorláksmessa, mamma er að skreyta jólatréð og ég fæ jólakitl í magann.

Þannig að: Þrjú á palli -> Þorláksmessujólaskreyting -> Mamma.

Þessi sænska sveit nefnist Folk och Rackare og ég bæti henni hér með í þessari skilyrðingu mína:
Folk och Rackare -> Þrjú á palli -> Þorláksmessujólaskreyting -> Mamma.
Folk och Rackare -> Mamma.

Steffan var en stalledräng er klassískt sænskt jólalag og fjallar um fjárhirðadrenginn Stefán sem varð síðar sankti Stefán. Þið getið wikipedíað það ef þið hafið áhuga.

Þetta lag er fyrir mömmu mína:

Annar í aðventu

2010-12-07T22:29:00.007Z

Við Hjördís stundum svokallaðar skiptiheimsóknir í skiptinámi. Exchange in exchange.
Ég er að reyna að forðast það að sjá stærðfræðina í þessu öllu saman. Er þetta skiptinám í öðru veldi? Eða skiptinám sem fall af skiptinámi? Skiptir kannski ekki máli?

Ég fór til hennar um þarsíðustu helgi og nú var röðin komin að henni að kíkja til mín.
Mikið lifandi skelfingar ósköp var gaman að hitta hana. Hún kann nefnilega að lífga upp á tilveruna og þar af leiðandi varð þessi helgi gourmait.
Set inn nokkrar skýringarmyndir.

Hjördís mætt!
Skoðuðum meðal annars Gamla Stan og Kóngsins trjágarð (Kungsträdgarden), settumst á kaffihús og kíktum á jólamarkaði og skautasvell.

Ólátagarðsbörn að snæðingi
Víetnömsku stelpurnar voru að flytja út þannig að þær elduðu víetnamska máltíð ofan í alla á hæðinni. Eftir það kom Kristín Gríms og við héldum einkapartý inni í herberginu mínu sem samanstóð af prjónaskap og síðar sleepover.
Við erum villtar.

Daginn eftir lituðumst við um á Lappis og sáum meðal annars þetta fríða föruneyti á hestbaki.

Ég er afskaplega hrifin af eplatrjám og snjó.
Finnst líka gaman þegar þessi tvö fyrirbæri sameinast.

Lögðum á okkur langa strætóferð út í Drottningholm að heimsækja Silvíu vinkonu mína.
Hún er drottning að mennt og atvinnu.
Myndin er tekin í garðinum hennar.

Hoppmynd.
(Ein af mörgum)

Skoðuðum jólamarkaðinn í Drottningholm sem var haldinn aðeins þessa einu helgi.
Hér eru Emil og Ída að kaupa jólaepli.

Sex(ý) epli.

Fórum í skoðunarferð um höllina.
Það mátti því miður ekki taka myndir.

Fjórir Íslendingar.

Ferðafélagar okkar, Spánverjinn og Argentínubúinn, höfðu aldrei séð svona marga Íslendinga samankomna (áður en ég birtist höfðu þeir aldrei séð einn einasta Íslending). Þeir höfðu áhyggjur af því hjól íslenska atvinnulífsins stöðvuðust nú þegar meirihluti þjóðarinnar var staddur í Drottninghólminum. Við værum jú svo fá. Þeir áætluðu að líklegast væri ríkisstjórnin í viðbragðsstöðu og að það væri verið að leita að okkur.

Fyrir aftan okkur sést troðinn snjór. Hann er eftir að við Hjördís og Kristín bjuggum til snjóengla. Þetta er engir venjulegir snjóenglar því þeir eru konunglegir (eða drottninglegir?) og kúra nú inni á lokaða svæðinu í hallargarði Drottninghólms-hallar (sem er btw á heimsminjaskrá Unesco).

Geri aðrir betur.

Drottningholm höll

Forrest Gump

Hjördís snéri svo aftur á heimaslóðirnar og ég tek núna á því fyrir prófin mín sem klárast á þriðjudaginn (byrja á laugardaginn). Þá hef ég viku... og þá kem ég heim... og þá koma jól.

Þangað til næst

Kri-Kri Lille

2010-12-02T14:49:00.003Z

Þegar dagurinn styttist og styttist.
Og það snjóar og snjóar.

Þá breytist ég í Kertakveiki.

Photo by: Kri Kri

Þessi ugla er herbergisfélaginn minn.
Ég er smá skotin í henni (ekki segja Inga).
Hér erum við í módelmyndatöku.

Kósíheit par exelans

Er komin í jóla- og heimfararátak ásamt Argentínubúanum á neðri hæðinni. Ræktin kemur ekkert við sögu heldur felst átakið í að búa til lista yfir allt það sem við þurfum að gera áður en við förum heim. Svo gerum við event og drögum fullt af fólki með í að gera eitthvað skemmtilegt/jólalegt. Þetta er skemmtilegasta átak sem ég hef farið í og í rauninni er orðið ,,átak" mikið rangyrði.
Á döfinni er Hnotubrjóturinn í Óperunni, stand-up í Gamla Stan, sænsku-bíómyndaáhorf, jólatónleikar og jóla-út-að-borða. Ég ætla síðan að skipuleggja smákökubakstur með hæðinni minni.

En jæja.. nóg af bulli. Yfir í reglunarfræðina.

- Kri Kri -

Kri-Kri í Lille

2010-11-29T22:34:00.009Z

Að kaupa flug frá Stokkhólmi til Lille er kannski ódýrara en að kaupa sér að borða í hádeginu en að komast þangað en annar handleggur. Hér á eftir verður ferðasagan rakin í máli og myndum:

Klukkan 02:07 á fimmtudagsnóttu lagði ég af stað fótgangandi frá Lappis. Það jólasnjóaði og frostið beit í kinnarnar (og reyndar í puttana og tærnar líka). Ég var sem betur fer klædd í öll fötin mín til að spara pláss í bakpokanum og það kom sér vel. Ég kól bara smá á tánum.

Þegar ég gekk ein úti í myrkrinu hvarflaði að mér að þetta væri kannski ekki sniðugt. Hvað ef það sæti vont fólk þarna úti í frostinu að bíða eftir mér? Ég hækkaði Stevie Nicks í botn og reyndi að leiða þessar hugsanir hjá mér. Þegar þessi mynd var tekin hafði ég staðið ein í strætóskýlinu í 35 mínútur. Um leið og ég smellti af kom strákur inn í skýlið. Hann stoppaði og starði á mig, sneri svo við og þangað til strætó kom beið hann fyrir utan skýlið í snjókomunni. Ég áttaði mig þá á því að ég þyrfti ekki að vera hrædd við umheiminn því hann væri að öllum líkindum hræddari við psíkópata (eins og mig) sem standa aleinir í strætóskýli um miðja nótt og taka sjálfsmyndir.

02:37 - Næturstrætó 1
02:54 - Næturstrætó 2
03:05 - 03:40 - Bíða fyrir utan lestarstöðina (sem var lokuð).
03.40 - 05:00 - Rútuferð út á flugvöll
05:00 - 06:45 - Bíða á flugvelli
06.45 - Þessi mynd tekin. Tærnar hóta uppsögnum vegna vosbúðar og kulda.

Sólarupprás og lending í sjónmáli.
Hlýnun.

Et voilá! Hjördís kom og sótti mig á lestarstöðina og eftir hádegismat (baguette - en ekki hvað) fórum við í göngutúr í jólamaníska smábænum Lille. Risastórt Parísarhjól gnæfir yfir blikkandi jólatrjám og absúrd jólaþorpi. Ef hlustað er á myndina heyrist greinilega að Maria Carey er að fara yfirum í slagaranum: ,,Ég-vil-fá-þig-í-jólagjöf" [ens. All I want for christmas is you].
Ekkert ofmat, neinei.

Skipulagsfundur jólanefndar Lille:
A: ,,Æj þúst.. setjum bara skrautið hér"
B: ,,Hvaða skraut?"
A: ,,Allt bara.."

Hjördís hafði undirbúið mig andlega undir það sem beið mín og lýsti því á þessa leið:
,,Ég veit ekki alveg hvernig þetta gerðist Kristín en það er eins og einhver hafi ælt jólaskrauti.."

Hér hefur einhver ælt hreindýri og jólatré með gervisnjó.

Hvað er jólalegra en að fara í Parísarhjól?

Útsýnið var ekkert slor - en það er heldur ekkert grín að dingla þarna uppi og vita að hvenær sem er gæti hjólið losnað af burðarbitunum og svo yrði einhvers konar Parísarhjólshörmung þar sem það myndi rúlla yfir jólaþorpið eins og Godzilla. Ok, smá dramatík en þessi tilhugsun (og hræðslan við að detta útbyrðis) varð til þess að við Hjördís sátum skelfingu lostnar hring eftir hring og tókum random myndir með lokuð augun.
Hérna sést yfir Lille og jólamarkaðurinn kúrir þarna á torginu.

Biðröð í kökubúðina.
Frakkar eru fólk að mínu skapi.

Kökur í kökubúðinni

Tölur í tölubúðinni

Þegar dimma tekur verður allt alveg hrikalega rómantískt og bíómyndalegt.

Að sjálfsögðu lifðum við Hjördís í franskri klisju (sem er held ég líka franskur raunveruleiki) og keyptum osta, vínber og rauðvín á laugardagskvöldið.
Við fjárfestum samt í vafasömum osti sem lyktaði og (bragðaðist smá) eins og fótur. Þegar leið á kvöldið fórum við að velta því fyrir okkur hvort hann væri í raun og veru fótur því hann skreið sjálfur yfir bakkann og lak niður á gólf. Ég var smá hrædd við hann þegar ég fór að sofa.
Rauðvínið var samt gott og líka mojito-ið á skemmtistaðnum sem við fórum á með 3 finnskum stelpum og 2 Frökkum.

Sunnudagsmorgunn á markaði.
Þar kenndi ýmissa grasa og ég gat fjárfest í húðflettum héra (með augum), búrkum í öllum gerðum, klósettburstum eða Gutchi og Pradda úrum. Ég lét mér nægja varalit og naglalakk. Hérna eru hins vegar efnisbútar til sýnis.

Ó svo franskt hús.

Við stöllur á torgi.
Undarlegi svipurinn á mér er í raun stirðnaðir andlitsdrættir sökum kulda.

Fórum á frábæra sýningu sem nefnist ,,The Road of Silk" og er farandsýning frá Satchi galleríinu í London. Þessi sýning reyndist alveg brilliant og má sjá myndir frá henni hér.

Hugsanlega fyndnasta verk sem ég hef séð.

Tveir kínverskir listamenn sem endurgerðu elliheimili í einu rýminu. Út um allt gólf keyra gamlingjar í sérútbúnum hjólastólum og á köflum minnti þetta mikið á erilsaman dag á Eir. Allir karlarnir líkjast frægum þjóðarleiðtogum skuggalega mikið en hafa það allir sammerkt að vera orðnir gamlir og hrumir þegar hér er komið við sögu. Hér má sjá myndband með þeim.

Hittingur

Ég átti við hann nokkur orð..

Við eyddum allnokkrum tíma í að eltast við gömlu karlana sem sluppu frá okkur í sífellu (þessir hjólastólar eru efni í róbótakúrs). Þarna hafði Hjördís reynt lengi að ná mynd af sér með Herra Arafat. Við króuðum hann af út í horni en þegar ég kveikti á myndavélinni tók hann sig til og bakkaði yfir tærnar á Hjördísi. Þar sat hann kyrr í smá og við orguðum af hlátri. Ég reyndi að taka mynd en þá brunaði hann í burtu.

Von Trapp fjölskyldan sem ég sá á safninu. Er enn að spá hvort þau hafi verið hluti af sýningunni. Börnin voru öll klædd í gráar peysur og gerðu lítið annað en að hlaupa um og gægjast. Jafnvel þar sem var ekkert merkilegt að ,,gá".

Að komast heim reyndist annar hausverkur. Þegar við fórum að stússast í því á laugardeginum kom í ljós að bæði lestin og rútan sem fóru beint til Brussel voru full og ekki til umræðu! Hvenær fyllist lest? Aldrei? Nema þegar ég þarf að taka hana.

Nú voru góð ráð dýr. Við Hjördís saumuðum saman metnaðarfulla áætlun sem fól í sér marga klukkutíma af rútu-og lestarskiptingum. Þessi margþætta áætlun hafði tímatakmörk því að helst yrði ég að vera komin klukkan 8.30 á flugvöllinn. Þetta leit frekar skuggalega út og ég var farin að íhuga halda áfram næturspásseringum mínum og ráfa um Brussel í heila nótt til að ná rútu frá Brussel til flugvallarins á mánudagsmorgni.

Þá greip Hjördís til þess ráðs að spyrja internetið ráða. Internetið svaraði:
Samkvæmt samflotssíðu (ens: Carpool, franska: Covoiturage) nokkurri var maður á leið til Lúxemborgar mánudagsmorguninn klukkan sex. Það vildi svo til að hann átti leið hjá um bæinn Charleroi og við sendum honum skilaboð og spurðum hvort hann væri nokkuð til í að skutla mér á flugvöllinn. Það gekk upp og klukkan 06.00 á mánudagsmorgni stóðum við Hjördís fyrir utan lestarstöðina í Lille og skimuðum eftir svörtum Opel. Ég var svosum ekkert að tilkynna mömmu minni að ég fengi far á flugvöllinn með ókunnugum karli sem ég hafði aldrei séð. Ég geri það því hér með.

Yann reyndist hinn besti karl; fjarskiptaverkfræðingur sem vinnur í Mets og keyrir hann til vinnu í hverri viku og kemur heim á föstudögum. Hann er menntaður rafmagnsverkfræðingur svo við gátum rætt heilmikið saman. Hann skutlaði mér upp að dyrum á flugvellinum og við kvöddumst með virktum eins og gamlir vinir. Þarna losnaði ég við að þurfa að rýna út um strætóglugga á óþekktum strætum við belgísk-frönsku landamærin og eins við að þurfa að ráfa um í bæjum sem heita eitthvað sem ég get ekki borið fram.

En nú er ég komin heim í fimbulkuldann hér í Stokkhólmi (spáð -20 stiga frosti í vikunni) og tel niður dagana..
Því Hjördís er væntanleg hingað um næstu helgi!

À Bientôt

Skammtafræði og rannsóknir

2010-11-25T21:30:00.005Z

Er að undirbúa ferð til Hjördísar í Lille og gæti ekki verið spenntari!
Það kemur limma og keyrir mig á flugvöllinn þar sem ég get slappað af í lounge og svo verð ég í fyrsta farrými alla leiðina! NÆS!

Nei ok nú lýg ég. Hvað er gaman við limmu og lounge? Rien!
Ég hef ákveðið að á þessu ferðalagi muni ég kanna persónulega alla þá ferðamáta sem mér bjóðast. Það er allt í senn þroskandi og spennandi.
Í fyrstu umferð mun ég skoða:

- Gangstíga um miðja nótt
- Næturstrætó
- Flugvallarrútu
- Ryanair flugvél
- Belgískan strætó
- Franska lest

Ég ætla að skrá athuganir mínar í þar til gerða bók og skrifa skýrslu sem ég mun birta í virtu tímariti.
Í svona farartækjarannsóknum er ekki mögulegt að ferðast með mikinn farangur og því er ég hér í grimmri smáskammtapakkningu og bestun. Reyna að finna flíkur sem passa allar saman, eru 20gr og einnig hlýjar. Svo mega þær líka vera töff svo ég verði ekki Hjördísi til skammar þar sem við spásserum um jólamarkaði og kaffihús.
Þetta er dæmt til að mistakast. Ég enda með úttroðinn bakpoka af hlýrakjólum, hárskrauti og nælonsokkabuxum.

Ég hef samt verið að hugsa þetta og so far hefur besta lausnin verið á þessa leið:
Klæða mig í öll fötin mín og ferðast í þeim. Nýta bakpokapláss í jólamarkaðsdót.
Já, ég er með þetta.

FlökkuStína kveður og lofar myndum síðar (sem verða einnig birtar í farartækjarannsóknarskýrslunni).

Er að hugsa um að slást í hópinn með þessum krúttíbollum í fyrramálið

Jéjéjé-JÉG

2010-11-24T19:51:00.008Z

Í dag var mycket kall úti. Snjór, fjúk, frost og slabb. (Ég slabbaði sem sagt í dag).
Þar sem ég sat í lest kom inn gömul kona. Hún var klædd í skósíðan pels. Mjög líklega höfðu ófáar rottur fórnað eigin skinni til að gera þessa flík mögulega en þó er hugsanlegt að hann hafi verið gerður úr úlfshúð. Eða bjarnarfeldi. Að minnsta kosti var konan ekki ólík skógarbirni þar sem hún kjagaði inn með fýlusvip. Á höfðinu hafði hún gríðarstóran rottu/bjarnarhatt í stíl við kápuna og að auki dró hún á eftir sér gömlukonuskjóðu á hjólum. Hún hlammaði sér í sæti og starði einbeitt út um gluggann. (Tek það fram að í neðanjarðarlestum er almennt lítið að sjá út um gluggann).

Ég glápti á bjarndýrið (enda lítið annað um að vera í lestum eins og áður sagði). Til að tóna vel við gríðarstóra feldinn var hún hvítum moonboots. Það var síðan þegar hún stóð upp að kápan flettist ögn frá þannig að glitti í granna fótleggina. Við þá sýn tók hjartað í mér slag. Nei, hún var ekki nakin þó það hefði verið betri saga.
Hún var í buxum með Mikka Mús munstri.
Jessöríbob.
Í stíl við bjarnarþemað og moonboots hafði hún farið í brúnar Mikka Mús buxur.

Þegar maður treður MikkaMús buxum ofan í hvít moonboots og fer í 70kg pels er maður annað hvort 5 ára (og hefur rænt pelsinum hjá mömmu) eða 85 ára. Það er ekki spurning að ég ætla að klæða mig svona þegar þar að kemur og ætla strax að byrja að leita að MikkaMús buxum í fullorðinsstærð.

Eiginlega þegar ég hugsa um þetta þá er ég 99% viss um að þetta hafi verið framtíðarleiftur. Þetta var ég sjálf að ferðast til Stokkhólms frá árinu 2071 því að einn dag mun ég finna upp tímavél.
Það má því segja að ég hafi fundið sjálfa mig í dag.
Frábær dagur.

Og afþví að ég get ekki annað en verið með sjálfri mér alla daga allt til enda þá ætla ég að setja inn þetta lag með hljómsveit sem ég verð ábyggilega að spila þegar ég dreg fram pelsinn og MikkaMús. Þetta er ein af gamlingjahljómsveitunum mínum (hljómsveitir sem ég mun spila allt fram á gamals aldur) og lagið er yndi. Held meira að segja að ég hafi sett það hingað inn áður en það er svona þegar maður eldist. Þá gleymir maður hlutum:

*Ath. Þessi færsla var í raun skrifuð í staðin fyrir grátfærslu þar sem ég græt tærnar sem voru blautar og kaldar í 12 tíma vosbúð, græt kinnarnar sem kólu, græt hárið sem fraus og græt þreytuna. Dagarnir hafa verið betri. Ætla að drífa mig að fara að sofa til að byrja upp á nýtt.

Af veðri og veislum

2010-11-22T00:11:00.009Z

Er frekar orðlaus akkúrat núna og kýs að tjá mig í myndum:
Nokkur stikkorð: Elska - Stokkhólm - Vil - Ekki - Fara - Heim.

Jólaskraut á Bókasafnsgötu (Biblioteksgatan)

Karls XII.torg (Ég er ímynda mér að ég búi í Stokkhólmi fyrir hundrað árum)

Aftur í fortíðinni

Jólaskreytingar í Gamla Stan

Síðasta daginn hans Inga röltum við um bæinn og fórum á kaffihús sem mig er búið að langa til að fara á lengi. Það er í hliðargötu í Gamla Stan og er staðsett á Sven Vintappares torgi. (Gatan er nefnd eftir Sveini Víngerðarmanni sem tappaði víni á flöskur fyrir Gústav kóng. Jaseisei já). Þar fengum við eplaköku með vanillusósu. Klassískt.

Daginn sem fór Ingi heim var svona veður. (Já, þetta átti að vera blogg um veðurfar). Einhvers konar þokusnjór. Athyglisvert nokk.
Myndin sýnir Naturhistoriska museet sem asskoti krípí draugahús.

Ég er að reyna að hemja það en ég er komin í jólaskap.
Það er Stokkhólmur líka (reynir samt ekki að hemja það).
Nú er jólamarkaður á Stóratorgi í Gamla Stað á hverjum degi fram að jólum.

Komin yfir í dinnerpartý hjá Ólátagarðsbörnum.
Þetta skilti er afar viðeigandi og lýsir vel hversu þrifalegt eldhúsgólfið er.
Í þessu partýi fékk gólfið nóg að éta. Það fengum við líka.

Í góðum höndum.
Þær eru nefnilega allar þýskar.

Nýjasta dansæðið á Görðunum.
Þarna fer maður niður-niður-niður þangað til maður kemst ekki lengra og svo er dansað í kúlu nokkra stund.
Ætla að dansa þennan með Snædísi þegar ég kem heim.

Þegar flestir veislugestir voru farnir heim steig ég trylltan dans með þessum hér. Argentínubúi, Þjóðveri og Spánverji. Þeir tóku villtustu dansmúv sem ég hef séð og þar sem ég: a) Ekki vön því að sjá stráka dansa
b) Ekki vön því að sjá stráka dansa (endurtekið til áhersluauka)
stóð ég organdi af hlátri þegar Spánverjinn hringsneri mjöðmunum utan í Þjóðverjanum sem transdansaði með lokuð augun. Að lokum sveiflaði Argentínubúinn mér um út um allt gólf.
Gaman.

Ég fæ sting í magann þegar ég hugsa um að þessu tímabili lýkur eftir mánuð.

Þar til næst
- KriKri-

Do not disturb

2010-11-19T15:03:00.010Z

Ég fór að sofa klukkan tvö í gær. Ekki vegna þess að ég hafði hundrað verkefni sem þurfti að skila á deadline. Nei, bara vegna þess að ég er asni sem getur ekki farið að sofa á tilsettum tíma. Simpúlt.

Hrökk upp í morgun þegar einhver ruddist inn og fór að ryksuga. Sá hinn sami ryksugaði með álíka offorsi og ég þegar ég er í fýlu. Skellti ryksugunni utan í hvert horn og slengdi henni yfir þröskuldinn. (Kannski var þetta tvífarinn minn?). Ég leit á klukkuna: ,,07.47”.

Ég hunsaði þessi umhverfishljóð eins mikið og ég gat og kreisti aftur augun. Tíu mínútum síðar kom annar aðili inn. Ég hlustaði eftir því hvað myndi gerast núna og samkvæmt fótatakinu var þarna Lars á ferðinni. Hann var ekki seinn á sér og fór að sparka upp millihurðinni minni. Mér brá vitanlega við þessar morgunkveðjur og stökk fram úr. Mér datt í hug að hann eitthvað ósagt við mig og losaði krækjuna að millihurðinni og kíkti varlega fram. Þar stóð Lars í miðju arnarsparki. ,,Lokaðu!” bað hann vinsamlegast. Ég lokaði og settist í rúmið á meðan Lars hélt áfram að dúndra í millihurðina.

Þetta hefði verið afskaplega hetjulegt, næstum rómantískt, ef að Lars hefði verið að sparka niður hurðina til að bjarga mér úr eldsvoða. Svo var hins vegar ekki í þessu tilviki og ég sat ansi buguð í myrkrinu á meðan Lars hamaðist á hurðinni.

Plonk! Milliveggurinn losnaði frá í heilu lagi og riðaði til falls. Lars greip hann eins og óþekkann krakka, plantaði honum undir handakrikann og bar hann út. Rétt sisvona. Búið.
Ekkert: ,,Hæ, fyrirgefðu ónæðið þegar ég kom inn í herbergið þitt, vakti þig og sparkaði niður milliveggnum”.
Ekkert: ,,Hæ, það er búið að vera unun að vinna í herberginu þínu. Þú ert æði.” Eftir allt sem við höfum gengið í gegnum saman þá sagði hann ekki orð og fór út. Ég er sár.

Ég lagðist í rúmið og gerði aðra tilraun til svefns. Ég er greinilega öðlingur heim að sækja því nú liðu bara átta mínútur þar til heilum hóp að ræstitæknum fannst tilefni til að kíkja inn. Því miður gat ég ekki lengur skýlt mér bakvið millivegginn þannig að þar sem ég lá hálfsofandi í rúminu var ég frekar berskjölduð. Ég greip til örþrifaráða og prófaði að nota 5-ára-aðferðafræðina sem hljóðar svona: ,,Ef ég loka augunum ótrúlega fast þá kannski er ég ekki til og þau sjá mig ekki”.

Það virkaði ekki. Ég opnaði annað augað og tók eftir að við rúmið mitt stóðu þær stöllur Olga og Pavlova sem voru komnar til að ræsta herbergið (skil ekki enn afhverju Lars og Joakim gátu ekki þrifið sinn eigin skít sjálfir). Þær störðu furðu lostnar á mig. Svona eins og það væri fjarstæðukennt að ég lægi í rúminu mínu klukkan 8.10 á föstudegi. Ég starði til baka.

Þetta var undarlegur morgun hjá mér. Ég gafst upp, babblaði eitthvað á Babilónísku sem átti að þýða: ,,ég fer bara fram” og fór fram í hafragrautsgerðina.

En hvað sem öllu ónæði líður þá er það þessum þremur tilviljunarkenndu heimsóknum að þakka að ég hef núna baðherbergi. Sem er hreint og fínt og nýtt. Herbergið mitt stækkaði jafnframt um milljón prósent og ég er svo hamingjusöm. Ég get raðað skónum mínum í forstofuna og sett baðherbergisdótið inn á bað. Ég get farið í sturtu og setið allan daginn á Skálhöll ef mér sýnist svo.
Ég hugsa að ég eyði deginum hér og hafi það notalegt með herberginu mínu. Svona úrþví við erum sameinaðar á ný. (Herbergið er ,,hún”). Set ,,Do not disturb” miða á hurðarhúninn og panta osta og kampavín upp á herbergi. (Það væri reyndar frekar mikið langsótt en kannski get ég platað Kristínu Gríms til að kippa því með sér hingað). Svo verð ég bara að dúllast. Sest í sturtubotninn og les bók, sit á Skálhöll með kampavínið og ostana. Kannski hleyp ég fram í forstofu, inn á bað og svo aftur til baka. Bara afþví ég get það. Ég vil klára þessa færslu með nokkrum myndum úr opnunarpartýi Skálhallar:

Allir gestir skemmtu sér vel

Hér með lýkur Lappissögu Skálhallar.

PS. Framvegis segi ég skemmtilegri fréttir enda get ég ekki eytt öllu þessu plássi í frásagnir af klósetti! Næsta blogg inniheldur myndir, heimsóknarfrásagnir og veðurlýsingar.

Stay tuned.

Kristín Lilja

Setning dagsins

Þarna kom hún..

Að skammdeyja

Jólamyndin

Aðventa próflausa fólksins

Clap hands!

Hattur óskast

True dat..

Peningar = hamingjan?

Gerðu það sjálf - í bleiku!

Föstudagslög og alþjóðlegir dansdagar

Heilræði

Dagur í lífi..

Föstudagur!

Ráð við haustdrunga

Fullkominn dagur til drauma

Göngum í skólann

Síðkvöldadútl

Sprettingur

Alheimsviðburður

Lærdómur dagsins

Til umhugsunar..

Bon Iver

Tónlistarsmekkur

Sumarsólstöður

Afnám afneitunar?

Við í Viðey.

Og vorið kom í maí - eins og vorin komu forðum....

Vor í Reykjavík

Pant Hörpu mína!

Hönx! In the name of love.

MánudagsgRúv.

Ó!

Tímatalsskipti

Þakkir

Æ seivvvírock (I say we rock) part II

Sjálfstjórn

(Jökuls)Ár og öld

Ohh..

Ævisöguritarinn minn.

Afstæðiskenningin

Myndir

*Pot*

Árshátíð í kvöld...

Fúss

Óðar í Guggu - Óður til Guggu

Mitt er þitt

Sólarreiknifræðingur

Föstudagur. Já takk.

Óskalistinn..

Vika 7

Móðurást

Vika 6

At my heels..

Vika 5

Reality check!

Vika 4

Afnemum janúar

Vika 3

Skuldadagar - vika 2

Afsakið hlé

To-do listinn - aðgerðaráætlun 2011

Logn og ládeyða..

Þriðji í aðventu og Lúsíur

Men stjärnorna de blänka på himmelen..

Annar í aðventu

Kri-Kri í Lille

Skammtafræði og rannsóknir

Jéjéjé-JÉG

Af veðri og veislum

Do not disturb

Pot